Freakonomics Radio
Summary & Insights
The lack of affordable housing, as the authors of “The Housing Theory of Everything” argued, does more than squeeze household budgets—it may be quietly suppressing the birth rate. Stephen J. Dubner frames this episode as the second half of a two-part inquiry into whether better housing policy can also serve as better fertility policy. The starting premise is stark: the total fertility rate in the United States is around 1.6 children per woman, yet survey data consistently show that people still say they want about two children. That gap between desired and actual fertility is not, according to economist Melissa Carney of the University of Notre Dame, a problem of convincing reluctant people to have kids. It is a problem of removing barriers so that people who already want families feel they can set up their lives in a way that makes parenthood feasible.
Dubner then traces the mechanisms through which housing shapes reproduction. Stanford economist Nick Bloom’s research on remote work suggests that when both members of a couple work from home at least one day a week, they end up with roughly a third of a child extra globally—and nearly half a child extra in the United States. The shift away from city centers toward suburbs and rural areas, what Bloom calls the “donut effect,” has increased demand for space and pushed up housing values generally. Demographer Lyman Stone adds a deeper institutional layer: homeownership functions as a form of “marriage insurance.” Because no-fault divorce weakened the legal contract of marriage, buying a home together collateralizes the relationship, making it difficult to split assets and exit. Stone argues that rising house prices harm renters—whose fertility falls as housing consumes a larger share of the budget—while benefiting homeowners through wealth transfers. Home equity, he notes, often serves as the seed capital for long-term, expensive projects, whether small businesses or children. Culturally, Americans have historically preferred detached homes with yards for raising kids, and Stone speculates that this abundance of space may help explain why U.S. fertility did not fall as sharply as Europe’s during the 1980s and 1990s despite Europe’s more generous family benefits.
The supply side of the equation is where Harvard economist Ed Glaser brings the clearest accounting. Glaser tells Dubner that if America had kept building housing at the same percentage growth rate it achieved between 1980 and 2000, the country would have approximately fifteen million more units today. He frames land-use restrictions as a “zoning tax”—the gap between what it costs to buy a home and what it would cost to build one. In Manhattan, for example, it once cost roughly twice as much to buy a condo as it did to construct an additional story, with the difference attributable to local restrictions and air-rights payments. Glaser pushes back against analyses that blame inequality alone for the affordability crisis, insisting that demand-side explanations cannot account for the collapse in new production. He also offers a contrarian defense of private equity’s post-2008 purchases of foreclosed single-family homes, calling the conversion of vacant properties into efficiently managed rentals a benign and positive expansion of supply. Meanwhile, Sunbelt cities that once built abundantly—Phoenix, Miami, Atlanta, Dallas—have increasingly restricted construction, though Houston remains a notable exception.
The clearest proof-of-concept comes from Austin, Texas, where Mayor Kirk Watson describes a decade-long overhaul that added 120,000 housing units, a growth rate more than triple the national average. Austin’s rents rose 93 percent between 2010 and 2019, but after the city reexamined its permitting bureaucracy—finding that site plans were moving through roughly fifteen hundred discrete steps—it cut first review times from up to 100 days to about 28, and second reviews from roughly 50 days to 14. On the land-use side, Austin allowed three units on a single-family lot and slashed the minimum lot size from 5,750 square feet to 1,800 square feet, opening the door to infill development and smaller, three-bedroom starter homes. Watson is explicit that the new homes are about 44 percent smaller but remain family-sized and significantly more affordable, and he notes that Austin’s median rent fell below the national median in 2024 for the first time in over a decade. He rejects the NIMBY/YIMBY binary, arguing that labeling opponents guarantees division and that cities should instead embrace experimentation.
Not all markets can replicate Austin’s model easily, and Dubner draws out the political friction with New York Governor Kathy Hochul and Glaser. Hochul observes that Americans used to buy their first homes around age 30, but now typically wait until 40—precisely when first and second children are less likely. She attributes New York’s extreme costs partly to outdated environmental review laws that add an average of two years and roughly $82,000 per unit to construction. Glaser cautions that modest upzoning—say, from one to two units—often yields little new housing because existing owners prefer not to add a second unit, and existing structures impede redevelopment; meaningful density requires jumps from one to fifty units, which are politically rare. Stone adds that much of the current YIMBY-led construction produces studios and one-bedrooms, which do little to raise fertility because children require space; he calls for family-sized three-bedroom apartments and FHA reforms that base mortgage thresholds on individuals rather than households and tie down-payment assistance to marriage or children. The recently enacted Build Now Act ties some federal block grants to housing production and streamlines environmental reviews, though it contains broad exemptions. Glaser’s bolder idea is to tie federal transportation spending to housing construction in high-demand areas, though he acknowledges this would likely require constitutional changes.
Dubner concludes by returning to the irrational, deeply personal nature of fertility: it is both a source of profound satisfaction and pain, and parents of young children are typically less happy in the moment. Yet the policy problem is not unsolvable, he argues; it is politically difficult. He echoes Glaser’s reading of Mancan Olson’s “Rise and Decline of Nations,” warning that insiders have captured housing markets and made life harder for outsiders, and he closes with a challenge to twenty-five-year-olds not to accept permanent exclusion but to demand that the country become affordable for new generations again.
Major Discussion Themes
The Fertility-Housing Nexus and the Missing Children
Dubner builds the episode around the “Housing Theory of Everything,” which posits that unaffordable housing is a hidden driver of inequality, financial instability, climate change, obesity, and falling fertility. The central tension is the gap between actual U.S. fertility (about 1.6 children per woman) and stated preferences (roughly two children). Melissa Carney frames this not as a need to persuade child-free people to reproduce, but as a need to make family formation logistically possible for those who want it. Nick Bloom’s research shows that remote work correlates with higher fertility, while Lyman Stone emphasizes that housing cost volatility hits renters harder than owners, effectively making homeownership a prerequisite for stable family planning in the American context.
Homeownership as Marriage Insurance and Long-Term Wealth
Stone’s most distinctive contribution is the idea that buying a home together acts as “marriage insurance” in an era of no-fault divorce. Because homes are difficult to divide, joint ownership raises the cost of exiting a marriage, which in turn makes marriage more attractive and stable when homes are accessible. Dubner and Stone also explore housing equity as a form of seed capital: parents often draw on home equity to fund expensive long-term projects, and children are framed as one such project. The cultural preference for space—bedrooms, yards, single-family homes—may explain why the United States maintained higher fertility than Europe during the late twentieth century, even though European social safety nets are more generous.
The Zoning Tax: Quantifying Regulatory Scarcity
Ed Glaser anchors the supply-side argument with hard numbers: America’s housing stock reached roughly 144 million units by 2023, but at previous building rates there would be fifteen million more. He defines the “zoning tax” as the difference between purchase price and construction cost, exemplified by Manhattan condos that once cost twice as much to buy as to build via an additional story. Glaser demonstrates that land itself is not the barrier—America has abundant land—but rather local land-use restrictions that prevent building where demand is highest. He notes that Sunbelt boomtowns are increasingly “Californified” by regulation, while Houston remains an outlier for abundant supply. He also disputes analyses that blame inequality alone for affordability, insisting that any credible explanation must grapple with the steep decline in new housing production.
Austin’s Permitting and Land-Use Revolution
Mayor Kirk Watson presents Austin as a replicable model of aggressive housing abundance. Between 2010 and 2019, Austin rents soared 93 percent, prompting the city to overhaul housing policy around 2015. Watson’s administration conducted an audit revealing that site plans navigated nearly fifteen hundred approval steps across siloed departments. Reforms reduced initial site-plan reviews from up to 100 days to roughly 28 days, and second reviews from about 50 days to 14. On land use, Austin legalized three units per single-family lot and cut minimum lot sizes from 5,750 to 1,800 square feet, enabling smaller but still three-bedroom homes suited to young families. Watson’s political philosophy centers on rejecting NIMBY/YIMBY labels in favor of iterative experimentation and generational equity—ensuring that today’s young Austinites can stay and start families rather than being priced out by earlier residents.
The Limits of Upzoning and the Need for Family-Sized Supply
Glaser complicates the upzoning narrative favored by many housing advocates. Moving from one to two units per lot produces little new supply because incumbents often do not want a second unit, and existing buildings create a teardown impediment. Meaningful density requires jumps to fifty-plus units, which are politically and legally difficult, especially in Manhattan where neighbors can file lawsuits even under as-of-right rules. Lyman Stone adds that current construction is skewed toward studios and one-bedrooms, which do little to boost fertility because children require dedicated space. He calls for three-bedroom apartments and FHA mortgage reforms that base limits on individuals rather than households and provide marriage- or child-linked benefits, arguing that without family-sized units, housing abundance alone will not close the fertility gap.
Generational Politics, Federal Leverage, and the Insider-Outsider Divide
Dubner and his guests examine why sensible policy remains elusive. Kathy Hochul notes that the typical first-home purchase has shifted from age 30 to age 40, compressing the window for first and second children. Melissa Carney highlights the lopsided generational spending: the federal government spends roughly five dollars per capita on people over 65 for every dollar spent on those under 18. Glaser proposes tying federal transportation dollars to housing production in high-demand areas and points to California’s “builder’s remedy” as a state-level mechanism that lets developers bypass local zoning when municipalities miss housing quotas. The episode closes with Dubner’s call to resist insider capture: young adults should not accept permanent exclusion but should organize to make the country affordable for outsiders again.
Surprising Insights
- Remote work is associated with a meaningful fertility boost: couples who both work from home at least one day a week have nearly half a child extra in the United States.
- Homeownership functions as “marriage insurance” because homes are difficult to split in divorce, making joint ownership a way to collateralize and stabilize marriage.
- American fertility may have stayed higher than Europe’s in the 1980s and 1990s not because of better family policy, but because the U.S. had more abundant living space.
- If the United States had maintained its 1980–2000 housing construction rate, there would be approximately fifteen million more housing units today.
- In Manhattan, it once cost roughly twice as much to buy a condo as it did to construct an additional story, isolating the “zoning tax” as a pure regulatory premium.
- Private equity firms’ post-2008 purchases of vacant single-family homes were largely positive for housing supply, as they converted unoccupied properties into efficiently managed rentals rather than destroying units.
- Modest upzoning from one to two units has minimal impact; developers generally need to jump from one to fifty units to meaningfully increase housing supply.
- Austin cut its minimum lot size from 5,750 square feet to 1,800 square feet and now builds homes 44 percent smaller that are still three-bedroom and affordable for young families.
- The federal government spends about five dollars per capita on Americans over 65 for every dollar spent on those under 18; even state and local spending, which includes schools, remains two-to-one in favor of seniors.
- Congress has shown little interest in declining fertility because lawmakers are generally too old to live long enough to face the consequences.
- Austin’s median rent fell below the national median in 2024 for the first time in over a decade after the city added 120,000 housing units.
Practical Takeaways
- Municipalities should commission permitting audits to identify and eliminate redundant departmental steps, as Austin did when it collapsed roughly fifteen hundred review steps into a streamlined process.
- Reduce minimum lot sizes and legalize multiple units on single-family lots to enable infill development and smaller, family-sized starter homes.
- Tie federal transportation funding to housing production in high-demand areas so that infrastructure spending rewards, rather than ignores, local construction.
- Reform FHA mortgage programs to base lending thresholds on individuals rather than households and to offer down-payment assistance tied to marriage or having children.
- States should implement housing production quotas with “builder’s remedy” provisions allowing developers to bypass local zoning when cities fail to meet their targets.
- Eliminate mandatory parking requirements, which Glaser calls an inefficient cost driver that adds tens of thousands of dollars per unit in cities like New York.
- Prioritize the construction of three-bedroom apartments and family-sized units over studios and one-bedrooms if the explicit goal is to support higher fertility.
- Rebalance generational spending by means-testing Social Security and other benefits for wealthy seniors to redirect resources toward families with children.
- Treat access to homeownership as fertility policy: down-payment assistance and affordable mortgages directly influence whether people feel they can afford to start families.
- Avoid the NIMBY/YIMBY binary in local politics; adopt an experimental, iterative housing policy that tests reforms without turning neighbors into permanent enemies.
Sự thiếu hụt nhà ở giá cả phải chăng, như các tác giả của cuốn sách “The Housing Theory of Everything” đã chỉ ra, không chỉ gây áp lực lên ngân sách gia đình mà còn có thể âm thầm làm giảm tỷ lệ sinh. Stephen J. Dubner trình bày tập này như phần thứ hai của một chuỗi nghiên cứu gồm hai phần, nhằm tìm hiểu xem chính sách nhà ở tốt hơn có thể đóng vai trò như một chính sách hỗ trợ sinh sản hiệu quả. Điểm khởi đầu rất rõ ràng: tỷ lệ sinh tổng ở Hoa Kỳ là khoảng 1,6 con trên mỗi phụ nữ, nhưng dữ liệu khảo sát liên tục cho thấy mọi người vẫn mong muốn có khoảng hai con. Khoảng cách giữa mong muốn và thực tế này, theo nhà kinh tế Melissa Carney của Đại học Notre Dame, không phải là vấn đề thuyết phục những người còn do dự để họ sinh con. Đó là vấn đề loại bỏ các rào cản để những người đã mong muốn có con có thể xây dựng cuộc sống của mình theo cách mà việc trở thành cha mẹ là khả thi.
Sau đó, Dubner đi sâu vào các cơ chế mà qua đó nhà ở ảnh hưởng đến tỷ lệ sinh. Nghiên cứu của nhà kinh tế học Nick Bloom của Đại học Stanford về làm việc từ xa cho thấy rằng, khi cả hai thành viên trong một cặp đôi làm việc tại nhà ít nhất một ngày mỗi tuần, họ thường có thêm khoảng một phần ba số con trên toàn cầu—và gần như một nửa số con ở Hoa Kỳ. Sự chuyển dịch từ các trung tâm thành phố ra các vùng ngoại ô và nông thôn, điều mà Bloom gọi là “hiệu ứng bánh donut”, đã làm tăng nhu cầu về không gian và đẩy giá nhà lên cao. Nhà nhân khẩu học Lyman Stone bổ sung một lớp phân tích sâu hơn về khía cạnh thể chế: sở hữu nhà là một hình thức “bảo hiểm hôn nhân”. Bởi vì việc ly hôn không cần chứng minh lỗi đã làm suy yếu hợp đồng pháp lý của hôn nhân, việc mua một ngôi nhà cùng nhau tạo ra một tài sản chung, khiến việc chia tài sản và ly hôn trở nên khó khăn hơn. Stone lập luận rằng giá nhà tăng cao gây bất lợi cho những người thuê nhà—tỷ lệ sinh của họ giảm khi chi phí nhà ở chiếm một phần lớn hơn trong ngân sách—trong khi mang lại lợi ích cho những người sở hữu nhà thông qua việc chuyển giao tài sản. Ông lưu ý rằng giá trị tài sản nhà thường được sử dụng làm nguồn vốn ban đầu cho các dự án dài hạn và tốn kém, dù là các doanh nghiệp nhỏ hay việc nuôi dạy con cái. Về mặt văn hóa, người Mỹ từ lâu đã ưa chuộng các ngôi nhà riêng có sân vườn để nuôi dạy con cái, và Stone suy đoán rằng sự rộng rãi của không gian này có thể giải thích tại sao tỷ lệ sinh ở Hoa Kỳ không giảm mạnh như ở châu Âu trong những năm 1980 và 1990, mặc dù châu Âu có các chính sách hỗ trợ gia đình hào phóng hơn.
Phía cung của vấn đề là nơi mà nhà kinh tế học Ed Glaser của Đại học Harvard đưa ra những phân tích rõ ràng nhất. Glaser cho biết với Dubner rằng, nếu Hoa Kỳ vẫn tiếp tục xây dựng nhà ở với tốc độ tăng trưởng như giai đoạn từ năm 1980 đến năm 2000, quốc gia này sẽ có khoảng mười lăm triệu căn nhà hơn hiện nay. Ông mô tả các hạn chế về sử dụng đất như một “thuế quy hoạch”—sự chênh lệch giữa chi phí mua một ngôi nhà và chi phí xây dựng một ngôi nhà. Ví dụ, ở Manhattan, trước đây chi phí mua một căn hộ thường đắt hơn khoảng gấp đôi so với chi phí xây thêm một tầng, và sự khác biệt này là do các quy định địa phương và các khoản thanh toán liên quan đến quyền sử dụng không gian. Glaser phản đối những phân tích đổ lỗi cho sự bất bình đẳng là nguyên nhân duy nhất của cuộc khủng hoảng về khả năng chi trả, và khẳng định rằng các giải thích dựa trên yếu tố cầu không thể giải thích được sự sụt giảm trong sản xuất nhà ở mới. Ông cũng đưa ra một quan điểm bảo vệ các khoản đầu tư tư nhân vào các căn nhà riêng lẻ bị tịch thu sau năm 2008, coi việc chuyển đổi các bất động sản bỏ hoang thành các khu nhà cho thuê được quản lý hiệu quả là một sự mở rộng cung ổn định và tích cực. Trong khi đó, các thành phố ở khu vực Sunbelt, vốn từng xây dựng rất nhiều, như Phoenix, Miami, Atlanta và Dallas, ngày càng hạn chế việc xây dựng, mặc dù Houston vẫn là một ngoại lệ đáng chú ý.
Một minh chứng rõ ràng nhất về hiệu quả của phương pháp này đến từ thành phố Austin, bang Texas, nơi Thị trưởng Kirk Watson mô tả một chương trình cải tạo kéo dài một thập kỷ, đã bổ sung 120.000 đơn vị nhà ở, với tốc độ tăng trưởng cao hơn ba lần so với mức trung bình quốc gia. Giá thuê nhà ở Austin đã tăng 93% trong khoảng thời gian từ năm 2010 đến năm 2019. Tuy nhiên, sau khi thành phố xem xét lại quy trình cấp phép, phát hiện ra rằng các kế hoạch xây dựng phải trải qua khoảng 1.500 bước riêng lẻ, thời gian xét duyệt lần đầu tiên đã được rút ngắn từ tối đa 100 ngày xuống còn khoảng 28 ngày, và thời gian xét duyệt lần thứ hai từ khoảng 50 ngày xuống còn 14 ngày. Về quy hoạch sử dụng đất, Austin cho phép xây dựng ba căn hộ trên một lô đất dành cho nhà ở đơn gia đình và giảm diện tích tối thiểu của các lô đất từ 5.750 feet vuông xuống còn 1.800 feet vuông, tạo điều kiện cho việc phát triển các dự án xây dựng trên các khu đất còn trống và các căn nhà nhỏ, có ba phòng ngủ, phù hợp cho người mới bắt đầu. Thị trưởng Watson nhấn mạnh rằng các căn nhà mới này có diện tích nhỏ hơn khoảng 44%, nhưng vẫn đủ cho gia đình và có giá cả phải chăng hơn đáng kể. Ông cũng lưu ý rằng giá thuê nhà trung bình ở Austin đã giảm xuống dưới mức trung bình quốc gia vào năm 2024, lần đầu tiên sau hơn một thập kỷ. Ông bác bỏ quan điểm “chống lại mọi thay đổi” (NIMBY) hoặc “ủng hộ mọi thay đổi” (YIMBY), cho rằng việc gắn nhãn cho những người phản đối sẽ gây ra sự chia rẽ, và các thành phố nên thay vào đó, chấp nhận thử nghiệm các giải pháp mới.
Không phải tất cả các thị trường đều có thể dễ dàng sao chép mô hình của Austin, và Dubner đã chỉ ra những căng thẳng chính trị giữa Thống đốc bang New York Kathy Hochul và Glaser. Bà Hochul nhận xét rằng người dân Mỹ trước đây thường mua nhà lần đầu tiên ở độ tuổi khoảng 30, nhưng hiện nay thường đợi đến 40 tuổi – chính là độ tuổi mà khả năng sinh con đầu lòng và thứ hai thường giảm. Bà Hochul cho rằng một phần nguyên nhân khiến chi phí ở New York quá cao là do các quy định về đánh giá môi trường lạc hậu, gây ra thời gian xây dựng kéo dài thêm trung bình hai năm và chi phí tăng khoảng 82.000 đô la Mỹ cho mỗi căn hộ. Glaser cảnh báo rằng việc tăng mật độ xây dựng một cách khiêm tốn – ví dụ, từ một đến hai căn hộ – thường không mang lại nhiều nhà ở mới vì chủ sở hữu hiện tại thường không muốn xây thêm một căn hộ nữa, và các công trình hiện có cản trở việc tái phát triển; để tăng mật độ một cách đáng kể, cần phải tăng từ một đến năm mươi căn hộ, điều này rất hiếm khi được chấp thuận về mặt chính trị. Stone bổ sung rằng phần lớn các dự án xây dựng hiện nay do các nhóm “Yes In My Backyard” (YIMBY) khởi xướng chủ yếu là các căn hộ studio và một phòng ngủ, điều này không có tác dụng nhiều trong việc tăng tỷ lệ sinh vì trẻ em cần không gian; ông kêu gọi xây dựng các căn hộ có ba phòng ngủ, phù hợp cho gia đình, và cải cách các quy định của FHA, theo đó, ngưỡng vay thế chấp nên dựa trên từng cá nhân thay vì toàn bộ hộ gia đình, và các khoản hỗ trợ trả trước nên gắn liền với hôn nhân hoặc việc có con. Đạo luật “Build Now Act” mới được ban hành liên kết một phần các khoản trợ cấp liên bang với sản lượng nhà ở và đơn giản hóa các quy trình đánh giá môi trường, mặc dù nó có nhiều ngoại lệ. Ý tưởng táo bạo hơn của Glaser là liên kết chi tiêu liên bang cho giao thông vận tải với việc xây dựng nhà ở ở các khu vực có nhu cầu cao, mặc dù ông thừa nhận điều này có thể đòi hỏi những thay đổi hiến pháp.
Dubner kết thúc bằng việc nhắc lại bản chất phi lý, mang tính cá nhân sâu sắc của khả năng sinh sản: nó vừa mang lại sự hài lòng sâu sắc, vừa gây ra nhiều đau khổ, và những bậc cha mẹ có con nhỏ thường ít hạnh phúc hơn trong hiện tại. Tuy nhiên, ông lập luận rằng vấn đề này không phải là không thể giải quyết, mà là gặp nhiều khó khăn về mặt chính trị. Ông đồng ý với quan điểm của Glaser về cuốn sách “Sự trỗi dậy và suy tàn của các quốc gia” của Mancan Olson, cảnh báo rằng những người có quyền lực đã kiểm soát thị trường nhà ở và làm cho cuộc sống khó khăn hơn đối với những người không có quyền lực, và ông kết thúc bằng một lời kêu gọi dành cho những người 25 tuổi: đừng chấp nhận sự loại trừ vĩnh viễn, mà hãy đòi hỏi đất nước phải trở nên dễ tiếp cận hơn cho các thế hệ mới.
Các chủ đề thảo luận chính
Mối liên hệ giữa khả năng sinh sản và nhà ở, và sự thiếu hụt trẻ em
Dubner xây dựng chương trình này xoay quanh “Lý thuyết về mọi thứ liên quan đến nhà ở,” cho rằng giá nhà quá cao là một yếu tố ẩn thúc đẩy bất bình đẳng, bất ổn tài chính, biến đổi khí hậu, béo phì và tỷ lệ sinh thấp. Sự căng thẳng trung tâm nằm ở khoảng cách giữa tỷ lệ sinh thực tế ở Hoa Kỳ (khoảng 1,6 con trên mỗi phụ nữ) và những mong muốn được thể hiện (khoảng hai con). Melissa Carney nhìn nhận vấn đề này không phải là cần thuyết phục những người không muốn có con để sinh con, mà là cần tạo điều kiện thuận lợi về mặt thực tế để những người muốn có con có thể thực hiện điều đó. Nghiên cứu của Nick Bloom cho thấy làm việc từ xa có liên quan đến tỷ lệ sinh cao hơn, trong khi Lyman Stone nhấn mạnh rằng sự biến động của chi phí nhà ở ảnh hưởng đến người thuê nhà nhiều hơn người sở hữu nhà, về cơ bản khiến việc sở hữu nhà trở thành một điều kiện tiên quyết để có thể lên kế hoạch gia đình một cách ổn định ở Hoa Kỳ.
Sở hữu nhà như một hình thức bảo hiểm cho hôn nhân và sự giàu có lâu dài.
Đóng góp nổi bật nhất của Stone là ý tưởng rằng việc mua chung một ngôi nhà có thể đóng vai trò là “bảo hiểm hôn nhân” trong bối cảnh ly hôn không cần chứng minh lỗi. Vì việc chia một ngôi nhà là rất khó khăn, việc sở hữu chung làm tăng chi phí khi muốn chấm dứt hôn nhân, từ đó khiến hôn nhân trở nên hấp dẫn và ổn định hơn khi nhà ở dễ tiếp cận. Dubner và Stone cũng khám phá giá trị tài sản của nhà ở như một hình thức vốn ban đầu: các bậc cha mẹ thường sử dụng giá trị tài sản của ngôi nhà để tài trợ cho các dự án dài hạn tốn kém, và con cái thường được coi là một trong những dự án đó. Sở thích văn hóa về không gian – phòng ngủ, sân vườn, nhà ở riêng lẻ – có thể giải thích tại sao Hoa Kỳ duy trì tỷ lệ sinh cao hơn so với châu Âu trong suốt thế kỷ thứ 20, mặc dù hệ thống an sinh xã hội của châu Âu hào phóng hơn.
Thuế Quy hoạch: Định lượng sự khan hiếm do quy định
Ed Glaser đưa ra những con số cụ thể để củng cố lập luận về cung: số lượng nhà ở ở Hoa Kỳ đã đạt khoảng 144 triệu căn vào năm 2023, nhưng nếu xây dựng với tốc độ trước đây, sẽ có thêm 15 triệu căn nữa. Ông định nghĩa “thuế quy hoạch” là sự khác biệt giữa giá mua và chi phí xây dựng, ví dụ như các căn hộ ở Manhattan từng có giá mua cao gấp đôi so với chi phí xây dựng bằng cách thêm một tầng. Glaser chỉ ra rằng bản thân đất đai không phải là rào cản – Hoa Kỳ có rất nhiều đất – mà là các quy định sử dụng đất địa phương ngăn cản việc xây dựng ở những nơi có nhu cầu cao nhất. Ông lưu ý rằng các thành phố đang phát triển ở miền Nam Hoa Kỳ ngày càng bị “mô phỏng” theo kiểu California thông qua các quy định, trong khi Houston vẫn là một ngoại lệ với nguồn cung dồi dào. Ông cũng phản bác những phân tích đổ lỗi cho sự bất bình đẳng là nguyên nhân duy nhất gây ra tình trạng giá cả không phù hợp, khẳng định rằng bất kỳ giải thích hợp lý nào cũng phải xem xét sự suy giảm đáng kể trong sản xuất nhà ở mới.
Cuộc cách mạng về thủ tục cấp phép và quy hoạch ở Austin.
Thị trưởng Kirk Watson giới thiệu Austin như một mô hình có thể nhân rộng, tập trung vào việc tăng cường nguồn cung nhà ở. Trong giai đoạn từ năm 2010 đến 2019, giá thuê nhà ở Austin đã tăng 93%, khiến thành phố phải cải tổ chính sách về nhà ở vào khoảng năm 2015. Chính quyền của ông Watson đã tiến hành một cuộc kiểm tra, phát hiện ra rằng quy trình phê duyệt dự án phải trải qua gần 1.500 bước khác nhau, do các bộ phận hoạt động độc lập. Các cải cách đã giảm thời gian xét duyệt ban đầu từ tối đa 100 ngày xuống còn khoảng 28 ngày, và thời gian xét duyệt lần thứ hai từ khoảng 50 ngày xuống còn 14 ngày. Về quy hoạch sử dụng đất, Austin đã hợp pháp hóa việc xây dựng tối đa ba căn hộ trên mỗi lô đất liền và giảm diện tích tối thiểu của mỗi lô đất từ 5.750 feet vuông xuống còn 1.800 feet vuông, tạo điều kiện cho các căn nhà nhỏ hơn nhưng vẫn có ba phòng ngủ, phù hợp với các gia đình trẻ. Triết lý chính trị của ông Watson tập trung vào việc từ chối các nhãn mác “chống lại sự phát triển” (NIMBY) hoặc “ủng hộ sự phát triển” (YIMBY), thay vào đó ưu tiên thử nghiệm lặp đi lặp lại và công bằng giữa các thế hệ, đảm bảo rằng những người dân Austin trẻ tuổi ngày nay có thể ở lại và thành lập gia đình, thay vì bị đẩy ra ngoài vì giá cả.
Giới hạn của việc tăng mật độ xây dựng và nhu cầu về nguồn cung nhà ở phù hợp với gia đình.
Glaser làm phức tạp thêm luận điểm về việc tăng mật độ xây dựng mà nhiều nhà hoạt động trong lĩnh vực nhà ở ủng hộ. Việc chuyển từ một đến hai đơn vị nhà ở trên mỗi lô đất không tạo ra nhiều nguồn cung mới vì thường thì những người đang sở hữu không muốn xây thêm một đơn vị nữa, và các tòa nhà hiện có tạo ra rào cản cho việc phá dỡ. Để đạt được mật độ thực sự, cần phải tăng lên từ 50 đơn vị trở lên, điều này lại gặp nhiều khó khăn về mặt chính trị và pháp lý, đặc biệt là ở Manhattan, nơi hàng xóm có thể kiện tụng ngay cả khi tuân thủ các quy định hiện hành. Lyman Stone bổ sung rằng hiện tại, các dự án xây dựng tập trung chủ yếu vào các căn hộ studio và một phòng ngủ, điều này không có tác dụng thúc đẩy tỷ lệ sinh vì trẻ em cần không gian riêng. Ông kêu gọi xây dựng các căn hộ có ba phòng ngủ và cải cách các chính sách cho vay mua nhà của FHA, theo đó, giới hạn cho vay dựa trên số lượng cá nhân thay vì số lượng hộ gia đình, đồng thời cung cấp các ưu đãi liên kết với hôn nhân hoặc con cái. Ông lập luận rằng chỉ riêng việc tăng nguồn cung nhà ở sẽ không thể lấp đầy khoảng trống về tỷ lệ sinh nếu không có các căn hộ phù hợp cho gia đình.
Chính trị thế hệ, sức mạnh của chính phủ liên bang và sự chia rẽ giữa “người trong cuộc” và “người ngoài cuộc”
Dubner và các khách mời của ông phân tích lý do tại sao các chính sách hợp lý vẫn khó được thực hiện. Kathy Hochul chỉ ra rằng độ tuổi trung bình để mua nhà lần đầu tiên đã tăng từ 30 tuổi lên 40 tuổi, làm thu hẹp khoảng thời gian cho việc sinh con lần thứ nhất và lần thứ hai. Melissa Carney nhấn mạnh sự chênh lệch trong chi tiêu giữa các thế hệ: chính phủ liên bang chi khoảng 5 đô la cho mỗi người trên 65 tuổi cho mỗi 1 đô la chi cho những người dưới 18 tuổi. Glaser đề xuất liên kết các khoản tài trợ liên bang cho giao thông vận tải với việc xây dựng nhà ở ở các khu vực có nhu cầu cao, đồng thời chỉ ra “biện pháp khắc phục cho nhà đầu tư” của California, một cơ chế ở cấp độ tiểu bang cho phép các nhà phát triển bỏ qua các quy định về quy hoạch đô thị khi các thành phố không đáp ứng được các mục tiêu về nhà ở. Tập này kết thúc bằng lời kêu gọi của Dubner chống lại sự “thâu tóm” từ bên trong: những người trẻ tuổi không nên chấp nhận sự loại trừ vĩnh viễn mà nên tổ chức để làm cho đất nước này trở nên dễ tiếp cận hơn đối với những người từ bên ngoài.
Những hiểu biết sâu sắc đáng ngạc nhiên.
- Làm việc từ xa có liên quan đến sự gia tăng đáng kể tỷ lệ sinh: các cặp vợ chồng vừa làm việc tại nhà ít nhất một ngày mỗi tuần có số lượng con trung bình cao hơn gần một nửa ở Hoa Kỳ.
- Việc sở hữu nhà có tác dụng như một “bảo hiểm hôn nhân” vì việc chia tài sản trong trường hợp ly hôn là rất khó khăn, do đó, việc sở hữu chung là một cách để đảm bảo và ổn định cuộc hôn nhân.
- Có thể tỷ lệ sinh ở Hoa Kỳ vẫn cao hơn so với châu Âu trong những năm 1980 và 1990 không phải do chính sách gia đình tốt hơn, mà là vì Hoa Kỳ có nhiều không gian sống hơn.
- Nếu Hoa Kỳ duy trì tốc độ xây dựng nhà ở từ năm 1980 đến năm 2000, hiện tại sẽ có khoảng mười lăm triệu đơn vị nhà ở nhiều hơn.
- Tại Manhattan, chi phí mua một căn hộ thường cao gấp đôi so với chi phí xây thêm một tầng, điều này cho thấy “thuế quy hoạch” là một khoản phí quy định thuần túy.
- Việc các công ty đầu tư tư nhân mua các căn nhà một gia đình trống sau năm 2008 phần lớn mang lại tác động tích cực cho nguồn cung nhà ở, vì họ chuyển đổi các bất động sản không có người ở thành các khu nhà cho thuê được quản lý hiệu quả, thay vì phá bỏ chúng.
- Việc tăng mật độ xây dựng từ một đến hai đơn vị có tác động rất nhỏ; các nhà phát triển thường cần tăng từ một đến năm mươi đơn vị để thực sự tăng nguồn cung nhà ở.
- Thành phố Austin đã giảm kích thước tối thiểu của lô đất từ 5.750 feet vuông xuống còn 1.800 feet vuông, và hiện nay, các ngôi nhà được xây dựng nhỏ hơn 44% nhưng vẫn có ba phòng ngủ và có giá cả phải chăng cho các gia đình trẻ.
- Chính phủ liên bang chi khoảng năm đô la cho mỗi người dân Hoa Kỳ trên 65 tuổi cho mỗi đô la chi cho những người dưới 18 tuổi; ngay cả chi tiêu của các tiểu bang và địa phương, bao gồm cả trường học, vẫn là tỷ lệ hai trên một, nghiêng về người cao tuổi.
- Quốc hội dường như ít quan tâm đến việc tỷ lệ sinh giảm vì các nhà lập pháp thường quá già để sống đủ lâu để phải đối mặt với những hậu quả.
- Giá thuê nhà trung bình ở Austin đã giảm xuống dưới mức trung bình toàn quốc vào năm 2024, lần đầu tiên trong hơn một thập kỷ, sau khi thành phố bổ sung 120.000 đơn vị nhà ở.
Những điểm chính cần lưu ý:
- Các chính quyền địa phương nên tiến hành kiểm tra quy trình cấp phép để xác định và loại bỏ các bước trùng lặp giữa các bộ phận, giống như Austin đã làm khi hợp nhất khoảng 1.500 bước xem xét thành một quy trình đơn giản hơn.
- Giảm diện tích tối thiểu của các lô đất và hợp pháp hóa việc xây dựng nhiều căn hộ trên một lô đất liền để thúc đẩy phát triển đô thị và xây dựng các căn nhà nhỏ, phù hợp với gia đình.
- Liên kết nguồn tài trợ liên bang cho giao thông vận tải với việc xây dựng nhà ở ở các khu vực có nhu cầu cao, để chi tiêu cho cơ sở hạ tầng khuyến khích, thay vì bỏ qua, việc xây dựng tại địa phương.
- Cải cách các chương trình thế chấp của FHA để dựa trên cá nhân thay vì hộ gia đình, và cung cấp hỗ trợ trả trước liên kết với hôn nhân hoặc có con.
- Các bang nên thực hiện các hạn ngạch xây dựng nhà ở, kèm theo các điều khoản “biện pháp bảo vệ cho nhà phát triển” cho phép các nhà phát triển bỏ qua các quy định về quy hoạch đô thị khi các thành phố không đạt được các mục tiêu của mình.
- Loại bỏ các yêu cầu bắt buộc về bãi đỗ xe, điều mà Glaser gọi là một yếu tố gây tốn kém không hiệu quả, làm tăng chi phí hàng chục nghìn đô la cho mỗi căn hộ ở các thành phố như New York.
- Ưu tiên xây dựng các căn hộ có ba phòng ngủ và các căn hộ có diện tích phù hợp với gia đình thay vì các căn hộ studio và một phòng ngủ, nếu mục tiêu chính là hỗ trợ tỷ lệ sinh cao hơn.
- Cân bằng chi tiêu giữa các thế hệ bằng cách áp dụng các tiêu chuẩn thu nhập cho các khoản trợ cấp An sinh xã hội và các phúc lợi khác dành cho người lớn tuổi giàu có, để chuyển hướng nguồn lực đến các gia đình có con.
- Xem quyền sở hữu nhà là một phần của chính sách hỗ trợ sinh sản: hỗ trợ trả trước và các khoản thế chấp giá cả phải chăng có tác động trực tiếp đến việc liệu mọi người có cảm thấy họ có thể đủ khả năng để thành lập gia đình hay không.
- Tránh tư duy “chỉ phản đối” hoặc “chỉ ủng hộ” trong chính trị địa phương; hãy áp dụng một chính sách nhà ở mang tính thử nghiệm và lặp đi lặp lại, nhằm kiểm tra các cải cách mà không biến hàng xóm thành những đối thủ lâu dài.
正如《住房萬物理論》的作者所論,缺乏可負擔的住房不僅會壓縮家庭預算,還可能在悄無聲息地抑制生育率。史蒂芬·J·杜布納將這一話題定位為對“更好的住房政策是否也能成為更好的生育政策”這一問題的雙部分析中的第二部分。其出發點非常直接:美國的總生育率約為每位女性1.6個孩子,但調查資料顯示,人們仍然普遍表示希望擁有大約兩個孩子。據聖母大學的經濟學家梅麗莎·卡尼分析,這個期望生育人數和實際生育人數之間的差距,並非是說服那些不願意生育的人的問題,而是要消除障礙,讓那些已經希望組建家庭的人能夠以一種讓他們覺得可以實現育兒的方式來規劃自己的生活。
Dubner 隨後追溯了住房如何影響生育的機制。斯坦福大學經濟學家 Nick Bloom 關於遠端工作的研究表明,當一對夫婦中的至少一人每週在家工作一天時,全球範圍內,他們生育的孩子的數量平均會增加三分之一,而在美國,這個數字甚至接近半個孩子。Bloom 稱之為“甜甜圈效應”的現象,即人們從城市中心向郊區和農村地區遷移,這增加了對空間的需求,並普遍推高了房價。人口統計學家 Lyman Stone 進一步補充了制度層面的因素:擁有住房實際上是一種“婚姻保險”。由於無過錯離婚削弱了婚姻的法律約束力,共同購買房屋實際上是一種擔保,使得分割財產和結束關係變得困難。Stone 認為,房價上漲對租戶不利——因為住房支出佔預算的更大比例,導致生育率下降;而對房主有利,因為他們可以透過財富轉移獲得利益。他指出,房屋淨值通常是長期、昂貴專案的啟動資金,無論是小型企業還是子女教育。從文化角度來看,美國人歷來更喜歡帶院子的獨立住宅來養育孩子,Stone 猜測,這種充足的空間可能有助於解釋為什麼在 1980 年代和 1990 年代,儘管歐洲的家庭福利更慷慨,但美國的生育率並沒有像歐洲那樣大幅下降。
在這一問題的供給端,哈佛經濟學家愛德華·格萊瑟 (Ed Glaser) 提供了最清晰的分析。格萊瑟告訴杜布納 (Dubner) 先生,如果美國在 1980 年到 2000 年期間保持相同的房屋建造增長率,那麼現在該國大約會多出 1500 萬套住房。他將土地使用限制描述為一種“分割槽稅”,即購房成本與建造成本之間的差距。例如,在曼哈頓,曾經購買一套公寓的成本大約是建造一個額外樓層的兩倍,而這種差異主要歸因於當地的限制和空中權益支付。格萊瑟反對那些將不平等歸咎於住房負擔危機的分析,他強調,僅僅從需求端進行解釋無法解釋新房屋建造的停滯。他還對私人股本公司在 2008 年之後收購被收回的獨立住宅進行了辯護,認為將空置房產轉變為高效管理的租賃房產是一種對供應的良性且積極的擴張。與此同時,曾經大量建造房屋的陽光地帶城市,如鳳凰城、邁阿密、亞特蘭大和達拉斯,現在越來越限制房屋建設,儘管休斯頓仍然是一個值得注意的例外。
德克薩斯州奧斯汀市的實際案例,提供了最明確的示範。市長柯克·沃森描述了一項為期十年的全面改革,該改革增加了12萬套住房,增長速度是全國平均水平的三倍以上。2010年至2019年間,奧斯汀的租金上漲了93%。但隨後,該市重新審查了其審批流程,發現規劃審批流程涉及大約1500個環節。因此,該市將首次審批時間從最多100天縮短至約28天,將第二次審批時間從約50天縮短至14天。在土地利用方面,奧斯汀允許在單戶住宅用地內建造三套住房,並將最小地塊面積從5750平方英尺減少到1800平方英尺,從而為微型開發和更小、三臥室的入門級住宅開啟了大門。沃森明確指出,這些新住宅的面積縮小了約44%,但仍然是家庭大小的,並且顯著更具可負擔性。他還指出,奧斯汀的平均租金在2024年首次低於全國平均水平,這是十多年來首次。他反對“不歡迎近鄰”(NIMBY)與“歡迎近鄰”(YIMBY)的二元對立,認為給反對者貼標籤只會加劇分裂,城市應該擁抱實驗精神。
並非所有市場都能輕易複製奧斯汀的模式,杜布納(Dubner)和格萊瑟(Glaser)也探討了與紐約州長卡西·霍丘爾(Kathy Hochul)之間的政治摩擦。霍丘爾指出,美國人過去通常在30歲左右購買第一套住房,但現在通常要等到40歲——而這恰好是第一胎和第二胎的生育機率較低的時期。她認為紐約州極高的生活成本部分歸因於過時的環境評估法律,這些法律平均會增加兩年的工期,並使每套住房的成本增加約82,000美元。格萊瑟警告說,適度的調整土地用途,例如從單戶住宅改為兩戶住宅,往往無法帶來顯著的新住房供應,因為現有業主通常不願意增加第二套住宅,而且現有建築結構也阻礙了重建;要實現真正意義上的增加密度,需要從單戶住宅直接增加到五十戶住宅,但這種情況在政治上很少發生。斯通(Stone)補充說,目前由“支援住房建設”(YIMBY)組織主導的大部分建設專案主要建造的是單間公寓和一居室,而這些住房型別並不能顯著提高生育率,因為孩子需要空間;他呼籲建造適合家庭的三居室公寓,並建議改革聯邦住房管理局(FHA)的政策,將抵押貸款的門檻設定在個人而非家庭的基礎上,並將首付補貼與婚姻或生育聯絡起來。最近透過的“立即建設法案”(Build Now Act)將部分聯邦撥款與住房建設掛鉤,並簡化了環境評估程式,但該法案也包含廣泛的豁免條款。格萊瑟提出了一個更激進的想法,即將聯邦交通支出與高需求地區的住房建設聯絡起來,但他承認這可能需要修改憲法。
杜本最後重申了生育的非理性、高度個人化的本質:它既能帶來深刻的滿足感,也伴隨著痛苦,而有年幼孩子的父母通常在當下並不感到幸福。然而,他認為,這個問題並非無法解決,而是存在政治上的困難。他呼應了格萊瑟對曼坎·奧爾森的《國家興衰》一書的解讀,警告說,內部人士已經控制了房地產市場,使得外部人士的生活更加艱難,最後,他向二十五歲的年輕人發出了挑戰,不要接受永久性的排斥,而是應該要求國家重新變得對新一代人來說是可負擔的。
主要討論主題
生育與住房的聯絡以及失蹤的兒童
杜本以“萬物皆可歸因於住房”的理論為基礎構建了這一話題,該理論認為,高昂的房價是導致不平等、金融不穩定、氣候變化、肥胖以及生育率下降的潛在因素。核心的矛盾在於,美國的實際生育率(約為每位女性1.6個孩子)與人們的意願(大約是兩個孩子)之間存在差距。梅麗莎·卡尼認為,問題的關鍵不在於說服那些不希望生育的人去生育,而在於為那些想要生育的人創造實現家庭的實際可能性。尼克·布盧姆的研究表明,遠端工作與更高的生育率相關聯,而萊曼·斯通強調,住房成本的波動對租戶的影響比對房主更大,這實際上使得擁有住房成為美國背景下穩定家庭規劃的前提。
擁有住房作為婚姻保障和長期財富的手段。
Stone 先生最重要的貢獻在於提出了一個觀點,即共同購買住房可以作為“婚姻保險”,尤其是在無過錯離婚盛行的時代。由於房屋難以分割,共同所有權會增加離婚的成本,從而使婚姻在住房易於獲得的情況下,變得更具吸引力和穩定性。Dubner 和 Stone 兩位作者還探討了住房淨值作為一種啟動資金:父母經常利用住房淨值來資助昂貴的長期專案,而子女通常被視為其中一個專案。對空間的文化偏好——例如臥室、院子、獨立住宅——可能解釋了為什麼在二十世紀後期,美國的生育率高於歐洲,儘管歐洲的社會保障體系更為完善。
《分割槽稅:量化監管稀缺性》
Ed Glaser 先生用具體資料來支援供應側的論點:到 2023 年,美國的住房數量約為 1.44 億套,但按照之前的建設速度,本應多出 1500 萬套。他將“分割槽稅”定義為購買價格與建設成本之間的差額,例如,曼哈頓的公寓曾經的購買價格是建造成本的兩倍,可以透過增加一層樓來實現。Glaser 證明,並非土地本身是障礙——美國擁有充足的土地,而是當地的土地使用限制阻止了在需求最高的地區進行建設。他指出,美國南部地區的繁榮城市正越來越多地受到“加州化”的影響,即受到嚴格的法規限制,而休斯頓仍然是一個例外,擁有充足的住房供應。他還對那些將不平等歸咎於住房負擔能力的分析提出質疑,他認為任何可信的解釋都必須考慮到新建住房產量的急劇下降。
奧斯汀的許可和土地使用變革。
奧斯汀市長柯克·沃森將奧斯汀描繪成一個可複製的、積極推動住房供應的典範。在2010年至2019年期間,奧斯汀的租金上漲了93%,這促使該市在2015年左右對住房政策進行了全面改革。沃森的政府實施了一項審計,發現專案規劃需要經過近1500個審批步驟,涉及各個部門。改革措施將最初的專案規劃審查時間從最多100天縮短到約28天,並將第二次審查時間從約50天縮短到14天。在土地使用方面,奧斯汀將單戶住宅用地上的房屋數量合法化為三套,並將最小地塊尺寸從5750平方英尺減少到1800平方英尺,從而可以建造更小但仍有三間臥室的房屋,更適合年輕家庭。沃森的政治理念強調摒棄“反對一切新建築”(NIMBY)和“支援一切新建築”(YIMBY)的標籤,而傾向於透過迭代實驗和代際公平來實現目標——確保今天的奧斯汀年輕人能夠留在當地,組建家庭,而不是被早期居民抬高房價而被迫離開。
“提高容積率”的侷限性以及對適合家庭的住房供應的需求。
Glaser complicates了許多住房倡導者所推崇的“提高容積率”的敘事。從每塊土地上的一棟住宅增加到兩棟住宅,並不能帶來太多新的住房供應,因為現有業主通常不願意建造第二棟住宅,而且現有的建築物會成為拆除的障礙。要實現有意義的密度提升,需要達到五十棟住宅以上的規模,但這在政治和法律上都非常困難,尤其是在曼哈頓,鄰居甚至可以在“按規定允許”的情況下提起訴訟。Lyman Stone 補充說,目前的建築主要集中在單間公寓和一居室,這並不能顯著提高生育率,因為孩子需要專門的空間。他呼籲建造三居室公寓,並提議對聯邦住房貸款機構(FHA)的抵押貸款政策進行改革,將貸款限額基於個人而非家庭,並提供與婚姻或子女相關的福利。他認為,如果沒有適合家庭居住的住宅,僅僅依靠住房供應的增加無法彌補生育率的下降。
代際政治、聯邦槓桿以及“內部人士”與“外部人士”的分裂
Dubner 及其嘉賓探討了為什麼合理的政策仍然難以實現。Kathy Hochul 指出,首次購房的年齡從 30 歲已經推遲到 40 歲,這壓縮了生育第一個和第二個孩子的時機。Melissa Carney 強調了代際之間消費的失衡:聯邦政府在 65 歲以上的人身上花費的金額大約是每人五美元,而在 18 歲以下的人身上花費的金額只有每人一美元。Glaser 建議將聯邦交通資金與高需求地區的住房建設掛鉤,並指出加州的“開發商補救”機制是一種州級的措施,允許開發商在地方政府未能達到住房配額時繞過當地的 zoning 規定。節目最後,Dubner 呼籲抵制“內部人士”的壟斷:年輕人不應該接受永久的排斥,而是應該組織起來,讓這個國家再次為“外部人士”提供可負擔的居住環境。
令人驚訝的見解。
- 遠端工作與生育率的顯著提升息息相關:在美國,那些夫妻雙方每週至少有一天在家工作的家庭,生育的孩子數量幾乎比其他家庭多出近半個。
- 擁有住房可以起到“婚姻保險”的作用,因為房屋在離婚時難以分割,因此共同擁有住房是一種抵押和穩定婚姻的方式。
- 20世紀80年代和90年代,美國的生育率可能比歐洲更高,這並非因為更好的家庭政策,而是因為美國擁有更充足的居住空間。
- 如果美國保持了1980年至2000年的住房建設速度,那麼今天大約會有十五百萬套額外的住房。
- 在曼哈頓,購買公寓的價格大約是建造一個額外樓層的兩倍,這使得“分割槽稅”成為一種純粹的監管費用。
- 自2008年以來,私募股權公司收購的空置獨立住宅對住房供應總體上產生了積極影響,因為他們將這些空置的房產轉變為高效管理的出租房,而不是摧毀這些房屋。
- 適度的從單戶住宅區改為可建設兩戶住宅的區域,影響很小;通常,開發商需要從單戶住宅區直接發展到可建設五十戶住宅的區域,才能顯著增加住房供應。
- 奧斯汀市將最低地塊面積從5750平方英尺降低到1800平方英尺,現在建造的房屋面積減少了44%,但仍然是三室一廳,並且對年輕家庭來說仍然負擔得起。
- 美國聯邦政府在老年人(65歲以上)方面的支出,大約是每位老年人花費5美元,而青少年(18歲以下)方面每位青少年花費1美元;即使包括學校在內的州和地方政府的支出,仍然是兩比一,偏向老年人。
- 美國國會對生育率下降表現出很少的興趣,因為立法者通常年齡太大,無法活到足以面對這些後果。
- 自2024年起,奧斯汀市的平均租金首次低於全國平均水平,這是在城市新增了12萬套住房單元之後發生的情況。
實用建議
- 地方政府應委託進行許可稽核,以識別和消除重複的部門流程,就像奧斯汀市那樣,它將大約一千五百個審查環節整合為一個簡化流程。
- 減少最小地塊尺寸,並允許在單戶住宅地塊上建造多套住宅,以促進城市內部開發,並提供更小、適合家庭的入門級住宅。
- 將聯邦交通資金與高需求地區的住房建設掛鉤,這樣,基礎設施支出應獎勵當地的建設,而不是忽視。
- 改革聯邦住房管理局(FHA)的抵押貸款專案,將貸款門檻基於個人而非家庭,並提供與結婚或生育子女相關的首付補貼。
- 各州應實施住房建設配額,並附帶“開發商補救”條款,允許開發商在城市未能達到其目標時,繞過當地的 zoning 規定。
- 取消強制停車要求,正如格萊澤所說,這是一種效率低下的成本驅動因素,它會在像紐約這樣的城市中增加每套住房數萬美元的成本。
- 如果明確的目標是提高生育率,則應優先建設三居室和適合家庭的住宅,而不是單間和一居室。
- 透過對富裕老年人的社會保障和其他福利進行收入測試,重新平衡世代之間的支出,並將資源重新分配給有孩子的家庭。
- 將獲得房屋所有權的機會視為生育政策:首付補貼和可負擔的抵押貸款直接影響人們是否認為自己能夠負擔得起組建家庭。
- 避免在地方政治中陷入“反對者”與“支持者”的二元對立; 採取一種實驗性、迭代式的住房政策,在推行改革的同時,避免將鄰居變成永久的對立面。
Le manque de logements abordables, comme l’ont souligné les auteurs de “The Housing Theory of Everything”, a des conséquences qui dépassent le simple resserrement des budgets des ménages : il pourrait également freiner discrètement le taux de natalité. Stephen J. Dubner présente cet épisode comme la deuxième partie d’une enquête en deux volets sur la question de savoir si une politique de logement améliorée peut également servir de politique de natalité plus efficace. La prémisse de départ est frappante : le taux de fécondité total aux États-Unis est d’environ 1,6 enfant par femme, alors que les données des sondages montrent constamment que les gens souhaitent encore avoir environ deux enfants. Selon l’économiste Melissa Carney de l’Université de Notre-Dame, cet écart entre la fécondité souhaitée et la fécondité réelle n’est pas un problème de persuasion visant à inciter les personnes réticentes à avoir des enfants. C’est un problème de suppression des obstacles, afin que les personnes qui désirent déjà fonder une famille puissent organiser leur vie de manière à rendre la parentalité réalisable.
Dubner examine ensuite les mécanismes par lesquels le logement influence la reproduction. Les recherches de Nick Bloom, économiste à Stanford, sur le télétravail suggèrent que lorsque les deux membres d’un couple travaillent à domicile au moins un jour par semaine, ils ont, en moyenne, un enfant de plus à l’échelle mondiale, et presque un enfant et demi de plus aux États-Unis. Le déplacement des populations des centres-villes vers les banlieues et les zones rurales, ce que Bloom appelle l’”effet donut”, a augmenté la demande de logements et a fait grimper les prix de l’immobilier en général. Le démographe Lyman Stone ajoute une dimension institutionnelle : la propriété d’un logement constitue une forme d’”assurance mariage”. Étant donné que le divorce sans faute a affaibli le contrat légal du mariage, l’achat d’une maison ensemble sert de garantie pour la relation, ce qui rend difficile la division des biens et la rupture. Stone soutient que la hausse des prix de l’immobilier nuit aux locataires, dont la fécondité diminue à mesure que le logement représente une part plus importante du budget, tandis qu’elle profite aux propriétaires grâce aux transferts de richesse. Il note que les capitaux propres immobiliers servent souvent de capital de départ pour des projets à long terme et coûteux, qu’il s’agisse de petites entreprises ou d’enfants. Sur le plan culturel, les Américains ont historiquement privilégié les maisons individuelles avec jardin pour élever leurs enfants, et Stone suppose que cet abondance d’espace peut expliquer pourquoi la fécondité américaine n’a pas diminué aussi rapidement que celle de l’Europe pendant les années 1980 et 1990, malgré les avantages familiaux plus généreux offerts en Europe.
L’offre est le domaine où l’économiste de Harvard, Ed Glaser, apporte les explications les plus claires. Glaser explique à Dubner que si l’Amérique avait continué à construire des logements au même taux de croissance qu’entre 1980 et 2000, le pays aurait aujourd’hui environ quinze millions de logements supplémentaires. Il considère les restrictions d’utilisation des sols comme une “taxe de zonage”, c’est-à-dire l’écart entre le coût d’achat d’une maison et le coût de sa construction. À Manhattan, par exemple, il en coûtait autrefois environ deux fois plus cher d’acheter un appartement que d’en construire un étage supplémentaire, cette différence étant due aux restrictions locales et aux paiements de droits de l’air. Glaser réfute les analyses qui attribuent la crise de l’accessibilité au logement uniquement aux inégalités, insistant sur le fait que les explications basées sur la demande ne peuvent pas expliquer le ralentissement de la production de nouveaux logements. Il offre également une défense, qui va à l’encontre de l’opinion générale, des acquisitions de maisons individuelles saisies par des fonds de capital-investissement après 2008, qualifiant la transformation de ces propriétés vacantes en logements locatifs gérés efficacement d’une expansion positive et bénéfique de l’offre. Parallèlement, les villes du Sunbelt qui construisaient autrefois abondamment, comme Phoenix, Miami, Atlanta et Dallas, ont de plus en plus restreint la construction, bien que Houston reste une exception notable.
La preuve la plus concrète de l’efficacité de cette approche provient d’Austin, au Texas, où le maire Kirk Watson décrit une transformation de longue haleine qui a permis l’ajout de 120 000 logements, un taux de croissance plus de trois fois supérieur à la moyenne nationale. Les loyers à Austin ont augmenté de 93 % entre 2010 et 2019, mais après que la ville ait réexaminé ses procédures administratives en matière de permis de construire – constatant que les plans de construction passaient par environ quinze cents étapes distinctes – elle a réduit les délais de première instruction de jusqu’à 100 jours à environ 28 jours, et les délais de deuxième instruction de près de 50 jours à 14 jours. Sur le plan de l’utilisation des sols, Austin a autorisé la construction de trois logements sur un terrain initialement destiné à une seule maison, et a réduit la taille minimale des terrains de 5 750 pieds carrés à 1 800 pieds carrés, ouvrant ainsi la voie à des constructions sur des terrains existants et à des maisons plus petites, adaptées aux jeunes familles. Le maire Watson précise que les nouveaux logements sont environ 44 % plus petits, mais qu’ils restent adaptés aux familles et sont nettement plus abordables, et qu’il a constaté que le loyer médian à Austin est tombé en dessous de la médiane nationale en 2024, pour la première fois depuis plus de dix ans. Il rejette l’opposition simpliste entre les partisans du “not in my backyard” (NIMBY) et les partisans du “yes in my backyard” (YIMBY), arguant que qualifier les opposants conduit inévitablement à la division, et que les villes devraient plutôt adopter une approche expérimentale.
Tous les marchés ne peuvent pas facilement reproduire le modèle d’Austin, et Dubner souligne les tensions politiques entre le gouverneur de New York, Kathy Hochul, et Glaser. Hochul observe que les Américains achetaient autrefois leur première maison vers l’âge de 30 ans, mais attendent maintenant généralement jusqu’à 40 ans, âge auquel les premiers et deuxièmes enfants sont moins susceptibles de naître. Elle attribue les coûts élevés de New York en partie à des lois environnementales obsolètes qui ajoutent en moyenne deux ans et environ 82 000 dollars par unité de construction. Glaser met en garde que de modestes augmentations de la densité de construction, par exemple, de une à deux unités, ne produisent souvent que peu de nouveaux logements, car les propriétaires existants préfèrent ne pas ajouter une deuxième unité, et les structures existantes entravent la rénovation ; une densité significative nécessite des augmentations importantes, de une à cinquante unités, ce qui est rare sur le plan politique. Stone ajoute que la plupart des constructions actuellement menées par les mouvements YIMBY (Yes In My Backyard) produisent des studios et des appartements d’une chambre, ce qui n’a qu’un impact limité sur la natalité, car les enfants ont besoin d’espace. Il plaide pour des appartements familiaux de trois chambres et pour des réformes de la FHA (Federal Housing Administration) qui basent les seuils des prêts hypothécaires sur les individus plutôt que sur les ménages, et qui lient l’aide aux versements initiaux au mariage ou à la présence d’enfants. La loi “Build Now Act” récemment adoptée lie une partie des subventions fédérales à la production de logements et simplifie les procédures d’évaluation environnementale, bien qu’elle contienne de larges exemptions. L’idée plus audacieuse de Glaser est de lier les dépenses fédérales en matière de transport à la construction de logements dans les zones à forte demande, bien qu’il reconnaisse que cela nécessiterait probablement des modifications constitutionnelles.
Dubner conclut en revenant sur la nature irrationnelle et profondément personnelle de la fertilité : elle est à la fois une source de satisfaction profonde et de douleur, et les parents de jeunes enfants sont souvent moins heureux dans l’instant. Cependant, il soutient que ce problème politique n’est pas insoluble, mais qu’il est politiquement difficile à résoudre. Il reprend l’interprétation de Glaser de l’œuvre de Mancan Olson, “La montée et la chute des nations”, avertissant que les acteurs internes ont capturé les marchés immobiliers et rendu la vie plus difficile pour les nouveaux arrivants, et il conclut en lançant un appel aux jeunes de vingt-cinq ans pour qu’ils ne se résignent pas à une exclusion permanente, mais qu’ils exigent que le pays redevienne abordable pour les nouvelles générations.
Thèmes principaux de la discussion
Le lien entre la fertilité et le logement, et les enfants “manquants”
Dubner construit l’épisode autour de ce qu’il appelle la “théorie du tout” du logement, qui postule que le logement inabordable est un moteur caché des inégalités, de l’instabilité financière, du changement climatique, de l’obésité et de la baisse de la fertilité. La tension centrale réside dans le fossé entre le taux de fécondité réel aux États-Unis (environ 1,6 enfant par femme) et les préférences déclarées (environ deux enfants). Melissa Carney souligne qu’il ne s’agit pas de convaincre les personnes qui ne veulent pas d’enfants d’avoir des enfants, mais de rendre la formation d’une famille logistiquement possible pour ceux qui le souhaitent. La recherche de Nick Bloom montre qu’il existe une corrélation entre le télétravail et un taux de fécondité plus élevé, tandis que Lyman Stone insiste sur le fait que la volatilité des coûts du logement affecte davantage les locataires que les propriétaires, ce qui fait de la propriété immobilière un préalable à une planification familiale stable dans le contexte américain.
La propriété immobilière comme assurance matrimoniale et source de richesse à long terme.
La contribution la plus distinctive de Stone est l’idée que l’achat d’une maison à deux agit comme une “assurance mariage” à une époque où le divorce sans faute est de plus en plus courant. Étant donné qu’il est difficile de diviser une maison, la propriété conjointe augmente le coût de la dissolution d’un mariage, ce qui rend le mariage plus attrayant et stable lorsque les maisons sont accessibles. Dubner et Stone explorent également la valeur immobilière comme une forme de capital de départ : les parents puisent souvent dans la valeur de leur maison pour financer des projets coûteux et de longue durée, et les enfants sont souvent considérés comme l’un de ces projets. La préférence culturelle pour l’espace – chambres, jardins, maisons individuelles – pourrait expliquer pourquoi les États-Unis ont maintenu un taux de fécondité plus élevé que l’Europe à la fin du XXe siècle, même si les systèmes de protection sociale européens sont plus généreux.
La “taxe de zonage” : quantifier la rareté réglementaire
Ed Glaser étaye l’argument de l’offre avec des données concrètes : le parc immobilier américain comptait environ 144 millions de logements en 2023, mais, aux taux de construction antérieurs, il y aurait quinze millions de logements supplémentaires. Il définit la “taxe de zonage” comme la différence entre le prix d’achat et le coût de construction, illustrée par les appartements de Manhattan qui coûtaient autrefois deux fois plus cher à acheter qu’à construire en ajoutant un étage. Glaser démontre que ce n’est pas le terrain lui-même qui pose problème – l’Amérique dispose de vastes étendues de terrain – mais plutôt les restrictions locales d’utilisation des sols qui empêchent la construction là où la demande est la plus forte. Il note que les villes en plein essor du “Sunbelt” sont de plus en plus “californiennes” en raison des réglementations, tandis que Houston reste une exception en termes d’offre abondante. Il conteste également les analyses qui attribuent la crise des logements uniquement aux inégalités, insistant sur le fait que toute explication crédible doit tenir compte de la forte baisse de la production de nouveaux logements.
La révolution des permis de construire et de l’utilisation des sols à Austin.
Le maire Kirk Watson présente Austin comme un modèle reproductible de politique de logement ambitieuse. Entre 2010 et 2019, les loyers à Austin ont grimpé de 93 %, ce qui a incité la ville à réformer sa politique en matière de logement vers 2015. L’administration de Watson a mené un audit qui a révélé que les plans de construction devaient franchir près de quinze cents étapes d’approbation au sein de différents services. Les réformes ont réduit les délais des premières études de plans de construction, passant de jusqu’à 100 jours à environ 28 jours, et les deuxièmes études de 50 jours à 14 jours. En matière d’utilisation des sols, Austin a légalisé la construction de trois unités par lotissement unifamiliar et a réduit les surfaces minimales des lots de 5 750 à 1 800 pieds carrés, ce qui a permis de construire des maisons plus petites, mais avec trois chambres, adaptées aux jeunes familles. La philosophie politique de Watson repose sur le rejet des étiquettes “Not In My Backyard” (NIMBY) et “Yes In My Backyard” (YIMBY), privilégiant plutôt l’expérimentation itérative et l’équité intergénérationnelle, c’est-à-dire garantir que les jeunes habitants d’Austin d’aujourd’hui puissent rester et fonder une famille, plutôt que d’être chassés par des prix immobiliers inabordables.
Les limites de la densification et la nécessité d’un approvisionnement adapté aux familles.
Glaser complexifie le récit de la densification favorisé par de nombreux défenseurs du logement. Le passage d’une à deux unités par lot ne génère que peu de nouvelles constructions, car les propriétaires actuels ne souhaitent souvent pas une deuxième unité, et les bâtiments existants constituent un obstacle à la démolition. Une densité significative nécessite des augmentations importantes, jusqu’à cinquante unités ou plus, ce qui est politiquement et légalement difficile, surtout à Manhattan, où les voisins peuvent intenter des poursuites judiciaires, même en vertu des règles en vigueur. Lyman Stone ajoute que les constructions actuelles sont principalement axées sur les studios et les appartements d’une chambre, ce qui n’a qu’un faible impact sur la natalité, car les enfants ont besoin d’un espace dédié. Il plaide pour des appartements de trois chambres et pour des réformes des prêts hypothécaires de la FHA qui fixent les limites en fonction des individus plutôt que des ménages, et qui offrent des avantages liés au mariage ou à la parentalité, arguant que, sans logements adaptés aux familles, une simple abondance de logements ne suffira pas à combler le déficit de natalité.
Politique générationnelle, levier fédéral et division entre “insiders” et “outsiders”
Dubner et ses invités examinent les raisons pour lesquelles une politique sensée reste difficile à mettre en œuvre. Kathy Hochul note que l’âge typique de l’achat d’une première maison a augmenté, passant de 30 à 40 ans, ce qui réduit la période propice à la naissance d’un premier et d’un deuxième enfant. Melissa Carney souligne les disparités des dépenses intergénérationnelles : le gouvernement fédéral dépense environ cinq dollars par habitant pour les personnes de plus de 65 ans pour chaque dollar dépensé pour celles de moins de 18 ans. Glaser propose de lier les fonds fédéraux pour les transports à la construction de logements dans les zones à forte demande, et cite le “remède du constructeur” de la Californie comme un mécanisme au niveau de l’État qui permet aux promoteurs de contourner les réglementations locales en matière d’urbanisme lorsque les municipalités ne respectent pas les quotas de logements. L’épisode se termine par l’appel de Dubner à résister à la capture par les “insiders” : les jeunes adultes ne doivent pas accepter une exclusion permanente, mais doivent s’organiser pour rendre le pays abordable à nouveau pour les “outsiders”.
Informations surprenantes.
- Le télétravail est associé à une augmentation significative de la fécondité : aux États-Unis, les couples qui travaillent tous les deux à domicile au moins un jour par semaine ont presque une demi-enfant de plus.
- La propriété immobilière agit comme une “assurance mariage” car il est difficile de partager une maison en cas de divorce, ce qui fait de la propriété conjointe un moyen de garantir et de stabiliser le mariage.
- La fécondité américaine a peut-être été plus élevée qu’en Europe dans les années 1980 et 1990 non pas à cause de politiques familiales meilleures, mais parce que les États-Unis disposaient de plus d’espace habitable.
- Si les États-Unis avaient maintenu son taux de construction de logements de 1980 à 2000, il y aurait environ quinze millions de logements supplémentaires aujourd’hui.
- À Manhattan, il en coûtait autrefois environ deux fois plus cher d’acheter un appartement que de construire un étage supplémentaire, ce qui isolait la “taxe de zonage” en tant que prime réglementaire pure.
- Les acquisitions de maisons individuelles vacantes par des sociétés de capital-investissement après 2008 ont été largement positives pour l’offre de logements, car elles ont transformé des propriétés inoccupées en locations gérées efficacement plutôt que de détruire des unités.
- Une légère augmentation de la densité de construction, passant d’une à deux unités, a un impact minimal ; les promoteurs doivent généralement passer d’une à cinquante unités pour augmenter significativement l’offre de logements.
- Austin a réduit sa taille minimale de terrain de 5 750 pieds carrés à 1 800 pieds carrés et construit désormais des maisons 44 % plus petites, tout en conservant trois chambres et en restant abordables pour les jeunes familles.
- Le gouvernement fédéral dépense environ cinq dollars par habitant pour les Américains de plus de 65 ans pour chaque dollar dépensé pour les personnes de moins de 18 ans ; même les dépenses des États et des collectivités locales, qui comprennent les écoles, restent deux fois supérieures en faveur des personnes âgées.
- Le Congrès a manifesté peu d’intérêt pour le déclin de la fécondité, car les législateurs sont généralement trop âgés pour vivre assez longtemps pour subir les conséquences.
- À Austin, le loyer médian a chuté en dessous de la moyenne nationale en 2024 pour la première fois depuis plus de dix ans, après que la ville ait ajouté 120 000 logements.
Recommandations pratiques
- Les municipalités devraient commander des audits des procédures d’autorisation afin d’identifier et d’éliminer les étapes redondantes, comme l’a fait Austin en regroupant environ quinze cents étapes de contrôle dans un processus simplifié.
- Réduire les tailles minimales des terrains et autoriser la construction de plusieurs logements sur des terrains résidentiels pour favoriser la densification et la construction de petites maisons adaptées aux familles.
- Lier les financements fédéraux pour les transports à la production de logements dans les zones à forte demande, afin que les dépenses d’infrastructure récompensent, plutôt qu’ignorent, la construction locale.
- Réformer les programmes de prêts hypothécaires de la FHA pour baser les seuils de prêt sur les individus plutôt que sur les foyers, et offrir une aide pour les acomptes liée au mariage ou à la naissance d’enfants.
- Les États devraient mettre en place des quotas de construction de logements, assortis de dispositions de “remède pour constructeurs” permettant aux promoteurs de contourner les réglementations locales en matière d’urbanisme lorsque les villes ne parviennent pas à atteindre leurs objectifs.
- Supprimer les exigences obligatoires de stationnement, que Glaser qualifie de facteur de coût inefficace qui ajoute des dizaines de milliers de dollars par logement dans des villes comme New York.
- Privilégier la construction d’appartements de trois chambres et de logements adaptés aux familles plutôt que de studios ou d’appartements d’une chambre, si l’objectif explicite est de soutenir une natalité plus élevée.
- Rééquilibrer les dépenses intergénérationnelles en soumettant les prestations de la sécurité sociale et d’autres avantages aux critères de revenu pour les personnes âgées les plus fortunées, afin de rediriger les ressources vers les familles avec enfants.
- Considérer l’accès à la propriété comme une politique de natalité : l’aide pour les acomptes et les prêts hypothécaires abordables influencent directement la perception des individus quant à leur capacité à fonder une famille.
- Évitons l’opposition simpliste entre “non dans ma cour” et “oui dans ma cour” en politique locale. Adoptons une politique de logement expérimentale et itérative qui teste les réformes sans transformer les voisins en ennemis jurés.
Der Mangel an bezahlbarem Wohnraum, wie die Autoren von “The Housing Theory of Everything” argumentierten, belastet nicht nur die Haushaltsbudgets – er könnte möglicherweise auch die Geburtenrate senken. Stephen J. Dubner stellt diese Episode als den zweiten Teil einer umfassenderen Untersuchung dar, ob eine bessere Wohnungspolitik auch als bessere Familienplanungspolitik dienen kann. Die Ausgangsbasis ist alarmierend: Die Gesamtgeburtenrate in den Vereinigten Staaten liegt bei etwa 1,6 Kindern pro Frau, während Umfragedaten durchweg zeigen, dass Menschen angeben, etwa zwei Kinder zu wollen. Diese Diskrepanz zwischen dem gewünschten und der tatsächlichen Kinderzahl ist laut der Ökonomin Melissa Carney von der University of Notre Dame kein Problem, um unwillige Menschen von der Entscheidung zu überzeugen, Kinder zu bekommen. Es ist ein Problem, Hindernisse abzubauen, damit Menschen, die bereits eine Familie wollen, ihr Leben so gestalten können, dass Elternschaft realisierbar ist.
Dubner untersucht anschließend die Mechanismen, durch die Wohnraum die Fortpflanzung beeinflusst. Die Forschung des Stanford-Ökonomen Nick Bloom zum Thema Telearbeit deutet darauf hin, dass Paare, bei denen beide Partner mindestens einen Tag pro Woche von zu Hause aus arbeiten, weltweit etwa ein drittes Kind mehr bekommen – und in den Vereinigten Staaten sogar fast ein halbes Kind mehr. Der Wandel weg von den Stadtzentren hin zu Vororten und ländlichen Gebieten, den Bloom als “Donut-Effekt” bezeichnet, hat die Nachfrage nach Wohnraum erhöht und die Immobilienpreise im Allgemeinen in die Höhe getrieben. Der Demograf Lyman Stone fügt eine weitere Ebene hinzu: Wohneigentum fungiert als eine Art “Ehe-Versicherung”. Da die Scheidung ohne Vorwurf die rechtliche Bindung der Ehe geschwächt hat, sichert der gemeinsame Hauskauf die Beziehung ab und erschwert die Aufteilung von Vermögenswerten und die Trennung. Stone argumentiert, dass steigende Immobilienpreise Mieter benachteiligen – deren Geburtenrate sinkt, da der Wohnraum einen größeren Teil des Budgets beansprucht – während Hauseigentümer davon profitieren, da Vermögenswerte umverteilt werden. Wohneigentum diene oft als Startkapital für langfristige, kostspielige Projekte, sei es für kleine Unternehmen oder für Kinder, so Stone. Kulturell haben Amerikaner historisch gesehen Reihenhäuser mit Gärten zur Kindererziehung bevorzugt, und Stone spekuliert, dass diese Fülle an Platz möglicherweise erklären könnte, warum die Geburtenrate in den USA in den 1980er und 1990er Jahren nicht so stark gesunken ist wie in Europa, trotz der großzügigeren Familienleistungen in Europa.
Der Angebotsaspekt der Gleichung wird vom Harvard-Ökonomen Ed Glaser am klarsten dargestellt. Glaser erklärt Dubner, dass die USA, wenn sie weiterhin in dem gleichen Tempo Neubauprojekte realisiert hätten wie zwischen 1980 und 2000, heute etwa fünfzehn Millionen weitere Wohneinheiten hätten. Er bezeichnet Bebauungsbeschränkungen als eine “Sondergebühr”, die den Unterschied zwischen den Kosten für den Kauf eines Hauses und den Kosten für den Neubau ausmacht. In Manhattan beispielsweise kostete es einst etwa das Doppelte, eine Eigentumswohnung zu kaufen, als den Bau eines zusätzlichen Geschosses, wobei der Unterschied auf lokale Beschränkungen und Zahlungen für die Nutzung von Luftrechten zurückzuführen war. Glaser widerspricht Analysen, die allein die Ungleichheit für die Wohnungsnot verantwortlich machen, und betont, dass erklärungen, die auf der Nachfrageseite basieren, den Rückgang der Neubauaktivitäten nicht erklären können. Er verteidigt zudem die Käufe von notleidenden Einfamilienhäusern durch Private-Equity-Gesellschaften nach 2008 und bezeichnet die Umwandlung leerstehender Immobilien in effizient verwaltete Mietobjekte als eine positive und konstruktive Erweiterung des Angebots. In der Zwischenzeit haben Städte im Sunbelt, die früher in großem Umfang gebaut haben – Phoenix, Miami, Atlanta, Dallas –, zunehmend den Bau eingeschränkt, obwohl Houston eine bemerkenswerte Ausnahme darstellt.
Der klarste Beweis für die Wirksamkeit dieses Ansatzes kommt aus Austin, Texas, wo Bürgermeister Kirk Watson von einer zehnjährigen umfassenden Reform berichtet, die 120.000 Wohneinheiten hinzufügte – ein Wachstum, das mehr als dreimal so hoch ist wie der nationale Durchschnitt. Die Mietpreise in Austin stiegen zwischen 2010 und 2019 um 93 Prozent. Nachdem die Stadt jedoch ihre Genehmigungsprozesse überarbeitet hatte – wobei festgestellt wurde, dass Baupläne etwa fünfzehnhundert separate Schritte durchlaufen –, wurden die Bearbeitungszeiten für die erste Prüfung von bis zu 100 Tagen auf etwa 28 Tage und für die zweite Prüfung von etwa 50 Tagen auf 14 Tage verkürzt. Im Bereich der Flächennutzung erlaubte Austin den Bau von drei Wohneinheiten auf einem Grundstück für Einfamilienhäuser und reduzierte die Mindestgrundstücksgröße von 5.750 Quadratfuß auf 1.800 Quadratfuß, was den Weg für Neubauten und kleinere, preisgünstigere Häuser mit drei Schlafzimmern ebnete. Bürgermeister Watson betont, dass die neuen Häuser zwar etwa 44 Prozent kleiner sind, aber dennoch eine Größe für Familien haben und deutlich erschwinglicher sind. Er weist darauf hin, dass die durchschnittliche Miete in Austin im Jahr 2024 erstmals seit über einem Jahrzehnt unter dem nationalen Durchschnitt lag. Er lehnt die Dichotomie von “Not In My Backyard” (NIMBY) und “Yes In My Backyard” (YIMBY) ab und argumentiert, dass die Kennzeichnung von Gegnern zu Spaltung führt und dass Städte stattdessen Experimente fördern sollten.
Nicht alle Märkte können das Modell von Austin so einfach replizieren, und Dubner beleuchtet die politischen Spannungen zwischen New Yorks Gouverneurin Kathy Hochul und Glaser. Hochul stellt fest, dass Amerikaner früher typischerweise im Alter von 30 Jahren ihr erstes Haus kauften, während sie es heute oft erst mit 40 tun – genau dem Alter, in dem die Wahrscheinlichkeit für ein erstes oder zweites Kind geringer ist. Sie führt die extremen Kosten in New York teilweise auf veraltete Umweltprüfungsgesetze zurück, die die Bauzeit um durchschnittlich zwei Jahre verlängern und etwa 82.000 Dollar pro Wohneinheit zusätzlich kosten. Glaser warnt davor, dass eine moderate Aufstockung, beispielsweise von einer auf zwei Wohneinheiten, oft kaum zu neuen Wohnungen führt, da bestehende Eigentümer oft nicht bereit sind, eine zweite Einheit hinzuzufügen, und bestehende Gebäude eine Umgestaltung erschweren. Eine sinnvolle Verdichtung erfordert Sprünge von einer auf bis zu fünfzig Wohneinheiten, was politisch selten ist. Stone fügt hinzu, dass ein Großteil der derzeit von YIMBY-Gruppen geförderten Neubauten aus Studios und Ein-Zimmer-Wohnungen bestehen, die kaum zur Geburtenrate beitragen, da Kinder Platz benötigen. Er fordert Familienwohnungen mit drei Schlafzimmern und Reformen der FHA, die die Hypothekenobergrenzen an Einzelpersonen und nicht an Haushalte anpassen und staatliche Unterstützung für Anzahlungen an die Eheschließung oder die Geburt von Kindern knüpfen. Das kürzlich verabschiedete “Build Now Act” verknüpft einige Bundesmittel für Wohnungsbauprojekte und vereinfacht Umweltprüfungen, enthält aber auch weitreichende Ausnahmen. Glasers mutigerer Vorschlag ist, die Ausgaben des Bundes für den Verkehr mit dem Neubau von Wohnungen in Gebieten mit hoher Nachfrage zu verknüpfen, obwohl er zugibt, dass dies wahrscheinlich Verfassungsänderungen erfordern würde.
Dubner schließt seine Ausführungen damit, auf die oft irrationale und sehr persönliche Natur der Fortpflanzung zurückzukommen: Sie ist sowohl eine Quelle tiefster Befriedigung als auch von Leid, und Eltern mit kleinen Kindern sind oft weniger glücklich im Moment. Er argumentiert jedoch, dass das Problem nicht unlösbar sei, sondern politisch schwierig. Er wiederholt Glasers Interpretation von Mancan Olsons “Aufstieg und Fall der Nationen” und warnt, dass Insider die Immobilienmärkte kontrollieren und das Leben für Außenseiter erschweren, und er schließt mit der Aufforderung an 25-Jährige, die dauerhafte Ausgrenzung nicht hinzunehmen, sondern zu fordern, dass das Land für neue Generationen wieder erschwinglich werde.
Wichtige Diskussionspunkte
Der Zusammenhang zwischen Fortpflanzung und Wohnen sowie das Problem des fehlenden Nachwuchses
Dubner baut die Sendung um die sogenannte “Wohn-Theorie von allem” herum, die besagt, dass unerschwingliche Wohnkosten ein versteckter Motor für Ungleichheit, finanzielle Instabilität, Klimawandel, Übergewicht und sinkende Geburtenraten sind. Der zentrale Konflikt besteht in der Diskrepanz zwischen der tatsächlichen Geburtenrate in den USA (etwa 1,6 Kinder pro Frau) und den angeblichen Präferenzen (ungefähr zwei Kinder). Melissa Carney formuliert dies nicht als Notwendigkeit, kinderlose Menschen zur Fortpflanzung zu bewegen, sondern als Notwendigkeit, die logistischen Voraussetzungen für die Familiengründung für diejenigen zu schaffen, die dies wünschen. Nicks Blooms Forschungsergebnisse zeigen, dass Telearbeit mit einer höheren Geburtenrate korreliert, während Lyman Stone betont, dass die Volatilität der Wohnkosten Mieter stärker trifft als Eigentümer, was den Hausbesitz in den USA faktisch zu einer Voraussetzung für eine stabile Familienplanung macht.
Hausbesitz als “Ehe-Versicherung” und langfristiger Vermögensaufbau.
Stones bedeutendster Beitrag ist die Idee, dass der gemeinsame Besitz eines Hauses als eine Art “Eheversicherung” in einer Zeit von Scheidungen ohne Schuld wirkt. Da Häuser schwer zu teilen sind, erhöht der gemeinsame Besitz die Kosten für eine Scheidung, was wiederum eine Ehe attraktiver und stabiler macht, insbesondere wenn Wohneigentum zugänglich ist. Dubner und Stone untersuchen auch das Wohneigentum als eine Form von Startkapital: Eltern nutzen oft das Eigenkapital ihres Hauses, um kostspielige, langfristige Projekte zu finanzieren, und Kinder werden oft als ein solches Projekt betrachtet. Die kulturelle Vorliebe für Wohnraum – Schlafzimmer, Gärten, Einfamilienhäuser – könnte erklären, warum die Vereinigten Staaten im späten 20. Jahrhundert eine höhere Geburtenrate als Europa hatten, obwohl die sozialen Sicherungssysteme in Europa großzügiger sind.
Die Zonierungsteuer: Quantifizierung regulatorischer Knappheit
Ed Glaser stützt das Angebotsside-Argument mit harten Zahlen: Der Wohnungsbestand in den Vereinigten Staaten erreichte bis 2023 etwa 144 Millionen Einheiten, aber bei den früheren Baugeschwindigkeiten hätten es fünfzehn Millionen mehr sein können. Er definiert die “Zonierungsteuer” als die Differenz zwischen Kaufpreis und Baukosten, wie sie bei Eigentumswohnungen in Manhattan zu beobachten ist, die manchmal doppelt so teuer zu kaufen waren wie zu bauen, indem man ein weiteres Stockwerk hinzufügte. Glaser zeigt, dass das Problem nicht das Land selbst ist – die Vereinigten Staaten verfügen über reichlich Land –, sondern vielmehr die lokalen Bauvorschriften, die den Bau dort verhindern, wo die Nachfrage am höchsten ist. Er weist darauf hin, dass Boomtowns im Sunbelt zunehmend durch Vorschriften “kalifornisiert” werden, während Houston eine Ausnahme mit seinem großen Angebot darstellt. Er bestreitet auch Analysen, die allein die Ungleichheit für die mangelnde Erschwinglichkeit verantwortlich machen, und betont, dass jede glaubwürdige Erklärung den deutlichen Rückgang der Neubauproduktion berücksichtigen muss.
Austins Revolution in den Baugenehmigungen und der Flächennutzung.
Bürgermeister Kirk Watson präsentiert Austin als ein replizierbares Vorbild für eine offensive Wohnungsbaupolitik. Zwischen 2010 und 2019 stiegen die Mietpreise in Austin um 93 Prozent, was die Stadt dazu veranlasste, ihre Wohnungspolitik um etwa 2015 grundlegend zu überarbeiten. Die Verwaltung von Watson führte eine Prüfung durch, die ergab, dass die Genehmigung von Bauvorhaben fast fünfzehnhundert Genehmigungsschritte in verschiedenen, voneinander getrennten Ämtern erfordert. Die Reformen reduzierten die anfängliche Prüfzeit für Bauvorlagen von bis zu 100 Tagen auf etwa 28 Tage und die zweite Prüfzeit von etwa 50 Tagen auf 14 Tage. In Bezug auf die Flächennutzung legalisierte Austin den Bau von drei Wohneinheiten auf einem Grundstück für Einfamilienhäuser und reduzierte die Mindestgrundstücksgrößen von 5.750 auf 1.800 Quadratfuß, wodurch kleinere, aber dennoch dreizimmerige Häuser möglich wurden, die für junge Familien geeignet sind. Die politische Philosophie von Watson konzentriert sich darauf, die Etiketten “NIMBY” (Not In My Backyard) und “YIMBY” (Yes In My Backyard) abzulehnen und stattdessen iterative Experimente und generationengerechte Lösungen zu fördern – um sicherzustellen, dass die jungen Einwohner von Austin heute die Möglichkeit haben, zu bleiben und Familien zu gründen, anstatt durch die steigenden Preise, die von älteren Einwohnern verursacht werden, verdrängt zu werden.
Die Grenzen der Aufschalung und die Notwendigkeit eines Angebots von Familienwohnungen.
Glaser relativiert die Erzählung über die Aufwertung von Baugebieten, die von vielen Wohnungsbau-Befürwortern favorisiert wird. Die Umwandlung von Grundstücken von einem auf zwei Wohneinheiten führt zu kaum einer neuen Wohnungsanzahl, da bestehende Eigentümer oft keine zweite Wohneinheit wünschen und bestehende Gebäude den Abriss behindern. Eine sinnvolle Verdichtung erfordert Sprünge zu mehr als fünfzig Wohneinheiten, was politisch und rechtlich schwierig ist, insbesondere in Manhattan, wo Nachbarn selbst bei “automatisch genehmigungsfähigen” Bauvorhaben Klagen einreichen können. Lyman Stone fügt hinzu, dass der aktuelle Wohnungsbau stark auf Studios und Ein-Zimmer-Wohnungen ausgerichtet ist, was die Geburtenrate kaum erhöht, da Kinder Platz benötigen. Er fordert Drei-Zimmer-Wohnungen und Reformen der FHA-Hypotheken, die Grenzen auf der Grundlage von Einzelpersonen und nicht von Haushalten festlegen und Ehe- oder Kinder-bezogene Vorteile bieten. Er argumentiert, dass ohne Familienwohnungen allein eine größere Wohnungsanzahl die Kluft in der Geburtenrate nicht überwinden kann.
Generationenpolitische Aspekte, staatliche Einflussmöglichkeiten und die Kluft zwischen “Insidern” und “Außenseitern”
Dubner und seine Gäste untersuchen, warum vernünftige Politik oft schwer umzusetzen ist. Kathy Hochul weist darauf hin, dass der Zeitpunkt des ersten Hauskaufs sich von 30 auf 40 Jahre verschoben hat, was den Zeitraum für die Geburt von ersten und zweiten Kindern verkürzt. Melissa Carney hebt die unausgewogene Ausgabenverteilung zwischen den Generationen hervor: Die Bundesregierung gibt pro Kopf etwa fünf Dollar für Menschen über 65 Jahre aus, verglichen mit einem Dollar für Menschen unter 18 Jahren. Glaser schlägt vor, Bundesmittel für den Verkehr an die Wohnungsbauproduktion in Gebieten mit hoher Nachfrage zu koppeln, und verweist auf das “Builder’s Remedy” in Kalifornien als ein staatliches Instrument, das es Bauherren ermöglicht, lokale Bauvorschriften zu umgehen, wenn Gemeinden ihre Wohnungsbauquoten nicht erfüllen. Die Sendung endet mit Dubners Aufruf, sich gegen die “Inselbildung” zu wehren: Junge Erwachsene sollten sich nicht dauerhaft ausschließen lassen, sondern sich organisieren, um das Land wieder für “Außenseiter” bezahlbar zu machen.
Überraschende Erkenntnisse.
- Die Möglichkeit, von zu Hause aus zu arbeiten, korreliert mit einer deutlichen Erhöhung der Geburtenrate: Paare, von denen beide mindestens einen Tag pro Woche von zu Hause aus arbeiten, haben in den Vereinigten Staaten durchschnittlich fast ein halbes Kind mehr.
- Der Besitz eines Hauses fungiert als eine Art “Ehe-Versicherung”, da Häuser im Falle einer Scheidung schwer zu teilen sind, was gemeinsames Eigentum zu einer Möglichkeit macht, die Ehe abzusichern und zu stabilisieren.
- Die Geburtenrate in den Vereinigten Staaten war möglicherweise in den 1980er und 1990er Jahren höher als in Europa, nicht aufgrund besserer Familienpolitik, sondern weil die USA mehr Wohnraum zur Verfügung hatten.
- Wenn die Vereinigten Staaten ihre Bauaktivitäten im Wohnungsbereich im Zeitraum von 1980 bis 2000 beibehalten hätten, gäbe es heute etwa fünfzehn Millionen weitere Wohneinheiten.
- In Manhattan kostete es früher etwa das Doppelte, ein Apartment zu kaufen, im Vergleich zu den Kosten für den Bau eines zusätzlichen Geschosses, was die “Zonierungssteuer” als reine regulatorische Gebühr isolierte.
- Die Käufe leerstehender Einfamilienhäuser durch Private-Equity-Firmen nach 2008 hatten im Großen und Ganzen eine positive Auswirkung auf das Wohnungsangebot, da sie ungenutzte Immobilien in effizient verwaltete Mietobjekte umwandelten, anstatt sie abzureißen.
- Eine moderate Aufstockung der Bebauungsdichte von einer auf zwei Wohneinheiten hat nur geringe Auswirkungen; Entwickler müssen in der Regel von einer auf fünfzig Wohneinheiten erhöhen, um das Wohnungsangebot signifikant zu steigern.
- Austin hat die Mindestgrundstücksgröße von 5.750 Quadratfuß auf 1.800 Quadratfuß reduziert und baut nun Häuser, die 44 Prozent kleiner sind, aber dennoch drei Schlafzimmer haben und für junge Familien bezahlbar sind.
- Die Bundesregierung gibt etwa fünf Dollar pro Kopf für Amerikaner über 65 Jahre aus, für jeden Dollar, der für Personen unter 18 Jahren ausgegeben wird; auch die Ausgaben von Bundesstaaten und Kommunen, die Schulen umfassen, sind im Verhältnis zwei zu eins zugunsten von Senioren.
- Das US-Kongress zeigt wenig Interesse an sinkenden Geburtenraten, da die Gesetzgeber in der Regel zu alt sind, um lange genug zu leben, um die Konsequenzen zu erleben.
- Die durchschnittliche Miete in Austin sank im Jahr 2024 erstmals seit über einem Jahrzehnt unter den nationalen Durchschnitt, nachdem die Stadt 120.000 neue Wohneinheiten hinzugefügt hatte.
Praktische Schlussfolgerungen:
- Kommunen sollten Prüfungen der Genehmigungsverfahren in Auftrag geben, um redundante Schritte in den verschiedenen Abteilungen zu identifizieren und zu eliminieren, wie es Austin getan hat, als es etwa 1500 Prüfschritte in einen schlanken Prozess zusammengefasst hat.
- Die Mindestgrundstücksgrößen sollten reduziert und die Errichtung von Mehrfamilienhäusern auf einzelnen Grundstücken legalisiert werden, um eine Bebauung innerhalb bestehender Siedlungsgebiete zu ermöglichen und kleinere, familienfreundliche Häuser zu fördern.
- Die Bundesmittel für den Verkehr sollten an die Wohnungsbauproduktion in Gebieten mit hoher Nachfrage geknüpft werden, sodass Investitionen in die Infrastruktur den lokalen Bauvorhaben zugutekommen, anstatt sie zu ignorieren.
- Die Hypothekenprogramme der FHA sollten reformiert werden, um die Kreditvergabe auf der Grundlage von Einzelpersonen und nicht von Haushalten auszurichten und Zahlungszuschüsse anzubieten, die an die Heirat oder die Gründung einer Familie gebunden sind.
- Bundesländer sollten Wohnungsbauquoten mit “Bauträger-Rechtsbehelfen” einführen, die es Bauträgern ermöglichen, lokale Bauvorschriften zu umgehen, wenn Städte ihre Ziele nicht erreichen.
- Die obligatorischen Parkplatzvorschriften sollten abgeschafft werden, da Glaser dies als ineffizienten Kostenfaktor bezeichnet, der in Städten wie New York zehntausende Dollar pro Wohneinheit verursacht.
- Bei der Neubauplanung sollte der Schwerpunkt auf Wohnungen mit drei Schlafzimmern und familienfreundlichen Einheiten liegen, anstatt auf Studios und Ein-Zimmer-Wohnungen, wenn das explizite Ziel darin besteht, die Geburtenrate zu fördern.
- Die generationenübergreifende Ressourcenverteilung sollte neu ausbalanciert werden, indem die Sozialleistungen und andere Leistungen für wohlhabende Senioren einkommensabhängig gestaltet werden, um Ressourcen in Familien mit Kindern umzuleiten.
- Der Zugang zum Wohneigentum sollte als Familienpolitik betrachtet werden: Zahlungszuschüsse und erschwingliche Hypotheken beeinflussen direkt, ob sich Menschen in der Lage fühlen, eine Familie zu gründen.
- Vermeiden Sie die “Not in My Backyard”-Mentalität (“Nicht in meinem Hinterhof”) und die gegenteilige Haltung in der lokalen Politik; setzen Sie stattdessen auf eine experimentelle, iterative Wohnungspolitik, die Reformen testet, ohne Nachbarn zu dauerhaften Gegnern zu machen.
Why is there such a shortage of family-friendly housing? Land-use and environmental regulations have a lot to do with it. We hear how Austin has been rewriting the rules — and ask whether other cities could do the same. (Part two of a two-part series.)
- SOURCES:
- Nick Bloom, professor of economics at Stanford University.
- Ed Glaeser, professor of economics at Harvard University.
- Kathy Hochul, governor of New York.
- Melissa Kearney, professor of economics at the University of Notre Dame.
- Lyman Stone, director of the Pronatalism Initiative at the Institute for Family Studies.
- Kirk Watson, mayor of Austin, Texas.
- RESOURCES:
- “Austin’s Surge of New Housing Construction Drove Down Rents,” by Liz Clifford, Seva Rodnyansky, and Dennis Su (Pew Research Center, 2026).
- “Inequality, not regulation, drives America’s housing affordability crisis,” by Maximilian Buchholz, Tom Kemeny, Gregory F. Randolph, and Michael Storper (International Inequalities Institute, 2026)
- “Zoning and the Dynamics of Urban Redevelopment,” by Vincent Rollet (SSRN, 2025).
- “Can Housing Policy Raise Birth Rates? Lessons from Federal Mortgage Programs During the Baby Boom,” by Lisa J. Dettling and Melissa Schettini Kearney (NBER, 2025)
- “The housing theory of everything,” by John Myers, Sam Bowman, and Ben Southwood (Works in Progress, 2021)
- “House Prices and Birth Rates: The Impact of the Real Estate Market on the Decision to Have a Baby,” Lisa J. Dettling and Melissa Schettini Kearney (NBER, 2011)
- “Why is Manhattan so Expensive? Regulation and the Rise in House Prices,” by Edward Glaeser, Joseph Gyourko, and Raven Saks (NBER, 2003).
- EXTRAS:
- “Why Aren’t We Having More Babies?” by Freakonomics Radio (2025).
Hosted by Simplecast, an AdsWizz company. See pcm.adswizz.com for information about our collection and use of personal data for advertising.

-
631. Will “3 Summers of Lincoln” Make It to Broadway?
It’s been in development for five years and has at least a year to go. On the eve of its out-of-town debut, the actor playing Lincoln quit. And the producers still need to raise another…
-
Is It a Theater Piece or a Psychological Experiment? (Update)
In an episode from 2012, we looked at what Sleep No More and the Stanford Prison Experiment can tell us about who we really are. SOURCES: Felix Barrett, artistic director of Punchdrunk. Steven Levitt,…
-
630. On Broadway, Nobody Knows Nothing
A hit like Hamilton can come from nowhere while a sure bet can lose $20 million in a flash. We speak with some of the biggest producers in the game — Sonia Friedman, Jeffrey Seller,…
-
629. How Is Live Theater Still Alive?
It has become fiendishly expensive to produce, and has more competition than ever. And yet the believers still believe. Why? And does the world really want a new musical about … Abraham Lincoln?! (Part one…
-
Policymaking Is Not a Science — Yet (Update)
Why do so many promising solutions in education, medicine, and criminal justice fail to scale up into great policy? And can a new breed of “implementation scientists” crack the code? SOURCES: Patti Chamberlain, senior…
-
628. Sludge, Part 2: Is Government the Problem, or the Solution?
There is no sludgier place in America than Washington, D.C. But there are signs of a change. We’ll hear about this progress — and ask where Elon Musk and DOGE fit in. (Part two of…
-
627. Sludge, Part 1: The World Is Drowning in It
Insurance forms that make no sense. Subscriptions that can’t be cancelled. A never-ending blizzard of automated notifications. Where does all this sludge come from — and how much is it costing us? (Part one of…
-
Should America Be Run by … Trader Joe’s? (Update)
The quirky little grocery chain with California roots and German ownership has a lot to teach all of us about choice architecture, efficiency, frugality, collaboration, and team spirit. SOURCES: Kirk DesErmia, facilities manager in…
-
626. Ten Myths About the U.S. Tax System
Nearly everything that politicians say about taxes is at least half a lie. They are also dishonest when it comes to the national debt. Stephen Dubner finds one of the few people in Washington who…
-
625. The Biden Policy That Trump Hasn’t Touched
Lina Khan, the youngest F.T.C. chair in history, reset U.S. antitrust policy by thwarting mega-mergers and other monopolistic behavior. This earned her enemies in some places, and big fans in others — including the Trump…
