Summary & Insights
At the heart of America’s current dysfunction is a founding tension we’ve never resolved: the Hamiltonian drive to empower a centralized state to build big things versus the Jeffersonian impulse to distrust concentrated power and protect individual liberty. Author Mark Dunkelman argues that when the country has been at its best, it lived in the middle of these dueling impulses, but today we are catastrophically stuck. We expect government to solve massive problems—from climate change to housing—yet we’ve systematically stripped it of the power and discretion to act effectively, creating a system where everyone has a voice but anyone can wield a veto.
The conversation traces this shift through a history of over-correction. In the mid-20th century, figures like Robert Moses wielded immense, centralized power to build infrastructure, but often ran roughshod over communities, as dramatized in the construction of the Cross-Bronx Expressway. In a necessary and righteous reaction, progressives of the 60s and 70s erected a vast scaffolding of protections: environmental reviews, community input requirements, historic preservation mandates, and new rights to sue. The intention was to prevent future abuses of power, but the unintended consequence was to make ambitious public projects nearly impossible to execute.
The result is a stark contrast between what government once achieved and what it can do now. Dunkelman points to the Tennessee Valley Authority (TVA) of the 1930s, which rapidly electrified an entire impoverished region the size of England, as an example of effective, large-scale action. Today, an analogous project—like building a national clean energy grid or a high-speed rail line—is mired in endless objections and litigation. A poignant modern example is the Biden administration’s 2021 plan to build a national network of EV chargers; three years and $7.5 billion later, only a handful have been opened due to a maze of state-level procedures, siting issues, and utility negotiations.
Dunkelman, himself a progressive, insists the left must engage in self-criticism. While conservative efforts to sabotage government are real, progressives have created a system that prioritizes perfect, universally agreed-upon processes over actual results. The path forward, he suggests, isn’t a return to Moses-style authoritarianism, but designing a new balance: creating systems where everyone has a voice, but no single entity has a veto, and where public servants are empowered with the discretion to make tough trade-offs in the public interest. Rebuilding trust, he contends, will start not with grand promises, but with government demonstrably doing small things well, proving it can be a competent tool for collective problem-solving.
Surprising Insights
- The extreme inefficiency of well-funded programs: Despite a $7.5 billion investment from the Bipartisan Infrastructure Law in 2021 to build a national network of EV chargers, only about 58 chargers were opened in the following three years, illustrating how procedural maze can completely strangle even popular, well-funded initiatives.
- Progressives as accidental architects of gridlock: The very reforms progressives championed in the 60s and 70s to curb authoritarian power—environmental reviews, community input mandates, expanded rights to sue—have evolved into the primary machinery of obstruction that now prevents progressive goals like green energy and affordable housing.
- The transformation of a simple review into a weapon: The National Environmental Policy Act (NEPA), passed in 1970, was initially envisioned as a modest requirement for engineers to consider alternatives. Through litigation and judicial interpretation, it has morphed into a process where impact statements run to thousands of pages, primarily as a defensive measure against lawsuits rather than a genuine environmental tool.
- The pendulum swing of institutional trust: In the early 1960s, about 80% of Americans trusted the federal government to do what is right. By 2022, that figure had collapsed to around 20%, a decline that underscores the deep crisis of legitimacy that makes collective action so difficult.
Practical Takeaways
- Design for “voice, not veto”: When advocating for new projects or reforms, push for processes that incorporate community feedback and rigorous review, but establish clear decision points after which objections cannot endlessly delay construction. The goal is to hear all concerns without granting any single group the power to permanently halt a project deemed to be in the broader public interest.
- Streamline and sunset procedural requirements: Support reforms to laws like NEPA that would set reasonable page limits for environmental impact statements and enforce strict timelines for review completion. Consider “sunset” provisions for certain approval layers once broad criteria are met.
- Empower public servants with discretion: Advocate for reforms that allow career civil servants and project managers more authority to weigh trade-offs and make decisions, moving them from a mentality of purely risk-averse box-ticking to one of accountable problem-solving. This includes re-examining the thicket of rules that make public service a frustrating exercise in process rather than outcomes.
- Start with demonstrative, small-scale wins: To rebuild public trust, prioritize getting government to perform its basic functions efficiently and visibly—filling potholes, processing permits quickly, running clean and safe public facilities. Success in small, tangible areas can build the political capital needed for larger projects.
Điều gì sẽ xảy ra nếu phần gây nghiện nhất của việc mua sắm trực tuyến không thực sự là việc sở hữu sản phẩm, mà là hành động lướt xem và nhấn nút “thanh toán”? Nghịch lý này đang thúc đẩy một xu hướng mới tại Hàn Quốc, nơi các “trang web dopamine” cho phép người dùng mô phỏng toàn bộ trải nghiệm mua sắm—từ cho hàng vào giỏ cho đến theo dõi các chuyến hàng giả—mà không tốn một xu nào. Bằng cách loại bỏ giao dịch thực tế, các nền tảng này mang lại phần thưởng tâm lý từ “cuộc săn tìm” mà không gây ra gánh nặng tài chính hay vật chất.
Sự say mê với “giá trị mô phỏng” này phản chiếu một cuộc thảo luận rộng hơn về cách một số công ty thành công nhất thế giới sử dụng một loại đề xuất giá trị khác: “nền kinh tế quy mô chia sẻ”. Thay vì tối đa hóa biên lợi nhuận, các công ty như Costco và Amazon trong lịch sử đã tập trung vào việc tạo ra “thặng dư tiêu dùng” khổng lồ. Bằng cách chuyển những khoản tiết kiệm từ quy mô của mình lại cho khách hàng, họ xây dựng một mức độ tin tưởng và lòng trung thành không thể phá vỡ, điều mà cuối cùng cho phép họ bỏ xa các đối thủ cạnh tranh, về cơ bản là biến khách hàng của mình thành một đội quân trung thành khổng lồ.
Cuộc hội thoại cũng khám phá “thuế niềm tin” (trust tax) như một mô hình kinh doanh chủ đạo, cụ thể là thông qua góc nhìn về PSA (Professional Sports Authenticator). Trong những thị trường tràn ngập “hàng hóa niềm tin” (credence goods)—những mặt hàng mà người mua không dễ dàng xác minh được chất lượng hoặc tính xác thực—thực thể nào trở thành bên thứ ba xác thực đáng tin cậy sẽ chiếm lĩnh giá trị cực lớn. Cho dù đó là định giá một thẻ bài Charizard hiếm hay kiểm toán tài chính của một công ty, khả năng cung cấp một “chuẩn vàng” về sự thật sẽ tạo ra một “con hào” (moat) ít vốn nhưng mạnh mẽ, khiến các đối thủ cực kỳ khó phá vỡ.
Những hiểu biết bất ngờ
- Chiến lược “Hondification”: Một số doanh nghiệp thành công bắt đầu với “chất lượng tệ” nhưng vừa đủ để thu hút lưu lượng truy cập, sau đó cải thiện sản phẩm dần dần trong khi vẫn giữ nguyên chi phí, để rồi cuối cùng thống trị thị trường.
- Các chỉ số vô hình: Các bảng cân đối kế toán truyền thống thường bỏ sót “thặng dư tiêu dùng”—số tiền thực tế mà khách hàng tiết kiệm được khi sử dụng một dịch vụ—điều này có thể là chỉ báo dự đoán thành công dài hạn tốt hơn cả lợi nhuận hiện tại.
- Sức mạnh của chủ nghĩa tư bản tiếp cận (Access Capitalism): Thành công ở cấp độ cao thường bắt nguồn từ “khả năng tiếp cận”—khả năng kết nối những người quyền lực thông qua một mạng lưới đáng tin cậy—chứ không chỉ đơn thuần là chỉ số IQ hay kỹ năng kỹ thuật.
- Hàng hóa niềm tin: Nhiều doanh nghiệp tỷ đô (như các công ty kiểm toán hoặc dịch vụ định giá) thực chất không tạo ra sản phẩm vật lý, mà thay vào đó họ bán “sự chứng thực” hoặc niềm tin trong một ngành hàng mà chất lượng khó có thể xác minh.
Bài học thực tiễn
- Xác định “khoảng trống niềm tin”: Tìm kiếm những ngành hàng có giá trị cao mà người mua gặp khó khăn trong việc xác minh tính xác thực hoặc chất lượng. Có một cơ hội khổng lồ để xây dựng mô hình kinh doanh “thuế niềm tin” bằng cách trở thành cơ quan định giá hoặc chứng nhận uy tín nhất.
- Ưu tiên thặng dư hơn biên lợi nhuận: Trong giai đoạn đầu của doanh nghiệp, hãy cân nhắc việc chuyển các lợi ích từ hiệu quả vận hành lại cho khách hàng để thúc đẩy tăng trưởng và niềm tin, thay vì tăng biên lợi nhuận ngay lập tức.
- Tận dụng “hồi hai” (Second Act): Đừng ngại chuyển hướng sự nghiệp theo những đam mê “mọt sách” của bạn. Như trường hợp của Nat Turner và David Rubenstein, việc kết hợp chuyên môn nghề nghiệp (như vốn tư nhân hoặc y tế) với niềm đam mê cá nhân (như đồ sưu tầm hoặc lịch sử) có thể dẫn đến những cơ hội kinh doanh độc đáo và thống trị.
- Nghiên cứu xu hướng “Internet phương Đông”: Hãy theo dõi các thị trường châu Á (Hàn Quốc, Nhật Bản, Trung Quốc) để tìm các xu hướng hành vi kỹ thuật số—chẳng hạn như phim ngắn dài tập hoặc mua sắm livestream—vì những xu hướng này thường di chuyển sang thị trường phương Tây sau đó nhiều năm.
如果網購最令人上癮的部分其實不是擁有產品,而是瀏覽商品並點擊「結帳」的過程,那會怎樣?這種矛盾正驅動著南韓的一個新趨勢——「多巴胺網站」。這些網站讓使用者能夠模擬整個購物體驗(包括將商品加入購物車以及追蹤虛擬貨運),而無需花費一分錢。透過剔除實際的交易環節,這些平台提供了「狩獵」的心理滿足感,卻沒有財務上的支出或實物堆積的負擔。
這種對「模擬價值」的著迷,反映了關於全球頂尖公司如何運用另一種價值主張的更廣泛討論:即「共享規模經濟」(shared economy of scale)。Costco 和 Amazon 等公司在歷史上並非追求利潤最大化,而是專注於創造巨大的「消費者剩餘」。透過將規模效應帶來的成本節省回饋給客戶,他們建立了極其穩固的信任與忠誠度,最終使自己能遠離競爭對手的追擊,實際上將客戶轉化為一支龐大且忠誠的軍隊。
討論內容還探討了將「信任稅」(trust tax)作為主導商業模式的可能性,特別是以 PSA(專業體育認證公司)為視角。在充斥著「信譽商品」(credence goods,即買家無法輕易驗證品質或真實性的商品)的市場中,能夠成為受信任的第三方驗證機構的實體,將能獲取巨大的價值。無論是為一張稀有的噴火龍卡鑑定等級,還是審計公司的財務報表,提供真理的「金標準」能力能創造一個強大且輕資產的護城河,競爭對手極難突破。
驚人之見
- 「本田化」策略(The “Hondification” Strategy): 某些成功的企業最初以「品質平庸」但足以吸引流量的產品起家,隨後在保持成本不變的情況下逐步提升產品品質,最終主導市場。
- 隱形指標: 傳統的資產負債表往往忽略了「消費者剩餘」——即客戶使用某項服務實際省下的金額——而這在預測長期成功方面,可能比目前的利潤更具指標性。
- 准入資本主義的力量(The Power of Access Capitalism): 高層級的成功通常源於「准入能力」——即透過可靠的人脈網絡將權勢人物聯繫在一起的能力——而非僅僅依賴智商或技術能力。
- 信譽商品: 許多價值數十億美元的企業(如審計師事務所或鑑定服務公司)實際上並不創造實體產品,而是在品質難以驗證的行業中銷售「證明」或「信任」。
實務啟示
- 識別「信任缺口」: 尋找那些高價值商品且買家難以驗證真實性或品質的行業。透過成為權威的鑑定或認證機構,建立「信任稅」商業模式具有巨大的機會。
- 優先考慮剩餘而非利潤: 在創業初期,考慮將效率提升帶來的收益回饋給客戶,以加速成長並建立信任,而非立即提高利潤率。
- 利用「第二人生」: 不要害怕將職業方向轉向你那些「宅」的熱情所在。正如 Nat Turner 和 David Rubenstein 的例子,將專業知識(如私募股權或醫療保健)與個人愛好(如收藏品或歷史)結合,可以創造出獨特且具主導力的商業機會。
- 研究「東方互聯網」趨勢: 密切關注亞洲市場(韓、日、中)的數位行為趨勢——例如短劇或直播購物——因為這些趨勢通常在數年後才會遷移到西方市場。
En el corazón de la disfunción actual de Estados Unidos hay una tensión fundacional que nunca hemos resuelto: el impulso hamiltoniano de fortalecer un Estado centralizado para construir grandes cosas frente al impulso jeffersoniano de desconfiar del poder concentrado y proteger la libertad individual. El autor Mark Dunkelman sostiene que, cuando el país ha estado en su mejor momento, ha vivido en un punto intermedio entre estos impulsos enfrentados, pero que hoy estamos atrapados de forma catastrófica. Esperamos que el gobierno resuelva problemas enormes —desde el cambio climático hasta la vivienda—, pero al mismo tiempo le hemos despojado sistemáticamente del poder y la discrecionalidad necesarios para actuar con eficacia, creando un sistema en el que todos tienen voz, pero cualquiera puede ejercer un veto.
La conversación recorre este giro a través de una historia de sobrerreacción. A mediados del siglo XX, figuras como Robert Moses ejercían un poder inmenso y centralizado para construir infraestructura, pero a menudo atropellaban a las comunidades, como quedó dramatizado en la construcción de la autopista Cross-Bronx. En una reacción necesaria y justificada, los progresistas de los años 60 y 70 levantaron un vasto andamiaje de protecciones: revisiones medioambientales, requisitos de participación comunitaria, mandatos de preservación histórica y nuevos derechos para demandar. La intención era evitar futuros abusos de poder, pero la consecuencia no deseada fue hacer que los proyectos públicos ambiciosos fueran casi imposibles de ejecutar.
El resultado es un contraste tajante entre lo que el gobierno logró en otro tiempo y lo que puede hacer ahora. Dunkelman señala la Autoridad del Valle de Tennessee (TVA) de los años 30, que electrificó rápidamente toda una región empobrecida del tamaño de Inglaterra, como ejemplo de acción eficaz a gran escala. Hoy, un proyecto análogo —como construir una red nacional de energía limpia o una línea de tren de alta velocidad— queda empantanado en objeciones y litigios interminables. Un ejemplo moderno y elocuente es el plan de la administración Biden de 2021 para construir una red nacional de cargadores para vehículos eléctricos; tres años y 7.500 millones de dólares después, solo se han abierto unos pocos debido a un laberinto de procedimientos a nivel estatal, problemas de ubicación y negociaciones con las empresas de servicios públicos.
Dunkelman, él mismo progresista, insiste en que la izquierda debe ejercer la autocrítica. Aunque los esfuerzos conservadores por sabotear al gobierno son reales, los progresistas han creado un sistema que prioriza procesos perfectos y universalmente consensuados por encima de resultados reales. El camino a seguir, sugiere, no es volver al autoritarismo al estilo de Moses, sino diseñar un nuevo equilibrio: crear sistemas en los que todos tengan voz, pero ninguna entidad individual tenga poder de veto, y en los que los servidores públicos estén facultados con la discrecionalidad necesaria para tomar decisiones difíciles en beneficio del interés público. Reconstruir la confianza, sostiene, no empezará con grandes promesas, sino con un gobierno que demuestre de forma tangible que puede hacer bien las cosas pequeñas, probando que puede ser una herramienta competente para resolver problemas colectivos.
Ideas sorprendentes
- La ineficiencia extrema de programas bien financiados: A pesar de una inversión de 7.500 millones de dólares de la Ley Bipartidista de Infraestructura en 2021 para construir una red nacional de cargadores para vehículos eléctricos, solo se abrieron alrededor de 58 cargadores en los tres años siguientes, lo que ilustra cómo un laberinto procedimental puede estrangular por completo incluso iniciativas populares y bien financiadas.
- Los progresistas como arquitectos accidentales del bloqueo institucional: Las mismas reformas que los progresistas defendieron en los años 60 y 70 para frenar el poder autoritario —revisiones ambientales, mandatos de participación comunitaria, ampliación de los derechos para demandar— han evolucionado hasta convertirse en la principal maquinaria de obstrucción que hoy impide objetivos progresistas como la energía verde y la vivienda asequible.
- La transformación de una revisión simple en un arma: La Ley Nacional de Política Ambiental (NEPA), aprobada en 1970, fue concebida inicialmente como un requisito modesto para que los ingenieros consideraran alternativas. A través del litigio y la interpretación judicial, se ha transformado en un proceso en el que las declaraciones de impacto abarcan miles de páginas, principalmente como medida defensiva frente a demandas, más que como una herramienta ambiental genuina.
- El vaivén pendular de la confianza institucional: A comienzos de los años 60, alrededor del 80% de los estadounidenses confiaba en que el gobierno federal haría lo correcto. Para 2022, esa cifra se había desplomado hasta cerca del 20%, un descenso que subraya la profunda crisis de legitimidad que hace tan difícil la acción colectiva.
Conclusiones prácticas
- Diseñar para “voz, no veto”: Al defender nuevos proyectos o reformas, impulse procesos que incorporen la retroalimentación de la comunidad y una revisión rigurosa, pero que establezcan puntos de decisión claros tras los cuales las objeciones no puedan seguir retrasando indefinidamente la construcción. El objetivo es escuchar todas las preocupaciones sin conceder a ningún grupo individual el poder de detener permanentemente un proyecto considerado de interés público más amplio.
- Simplificar y poner fecha de caducidad a los requisitos procedimentales: Apoye reformas a leyes como la NEPA que establezcan límites razonables de extensión para las declaraciones de impacto ambiental y hagan cumplir plazos estrictos para completar las revisiones. Considere disposiciones de caducidad para ciertas capas de aprobación una vez que se cumplan criterios generales.
- Dar discrecionalidad a los servidores públicos: Defienda reformas que permitan a los funcionarios de carrera y a los gestores de proyectos tener más autoridad para sopesar compensaciones y tomar decisiones, alejándolos de una mentalidad puramente adversa al riesgo y centrada en marcar casillas, hacia otra de resolución responsable de problemas. Esto incluye reexaminar la maraña de normas que convierte el servicio público en un ejercicio frustrante de proceso en lugar de resultados.
- Empezar con victorias demostrativas y de pequeña escala: Para reconstruir la confianza pública, priorice que el gobierno desempeñe sus funciones básicas de forma eficiente y visible —rellenar baches, tramitar permisos con rapidez, mantener instalaciones públicas limpias y seguras—. El éxito en áreas pequeñas y tangibles puede generar el capital político necesario para proyectos de mayor envergadura.
No cerne da disfunção atual dos Estados Unidos está uma tensão fundadora que nunca resolvemos: de um lado, o impulso hamiltoniano de fortalecer um Estado centralizado para realizar grandes obras; de outro, o impulso jeffersoniano de desconfiar do poder concentrado e proteger a liberdade individual. O autor Mark Dunkelman argumenta que, quando o país esteve em sua melhor forma, viveu no meio dessas forças opostas, mas hoje estamos catastroficamente paralisados. Esperamos que o governo resolva problemas gigantescos — das mudanças climáticas à habitação —, mas ao mesmo tempo o privamos sistematicamente do poder e da discricionariedade necessários para agir com eficácia, criando um sistema em que todos têm voz, mas qualquer um pode exercer poder de veto.
A conversa acompanha essa mudança por meio de uma história de correção excessiva. Em meados do século XX, figuras como Robert Moses exerciam um poder imenso e centralizado para construir infraestrutura, mas frequentemente atropelavam comunidades, como dramatizado na construção da via expressa Cross-Bronx. Em uma reação necessária e justa, progressistas das décadas de 1960 e 1970 ergueram uma vasta estrutura de proteções: avaliações ambientais, exigências de participação comunitária, regras de preservação histórica e novos direitos de mover ações judiciais. A intenção era evitar futuros abusos de poder, mas a consequência não intencional foi tornar projetos públicos ambiciosos quase impossíveis de executar.
O resultado é um contraste gritante entre o que o governo já conseguiu realizar e o que consegue fazer agora. Dunkelman aponta para a Tennessee Valley Authority (TVA) dos anos 1930, que eletrificou rapidamente toda uma região empobrecida do tamanho da Inglaterra, como exemplo de ação eficaz em larga escala. Hoje, um projeto análogo — como construir uma rede nacional de energia limpa ou uma linha de trem de alta velocidade — fica atolado em objeções intermináveis e litígios. Um exemplo moderno marcante é o plano do governo Biden, de 2021, para construir uma rede nacional de carregadores para veículos elétricos; três anos e US$ 7,5 bilhões depois, apenas alguns poucos foram inaugurados, devido a um labirinto de procedimentos em nível estadual, questões de localização e negociações com concessionárias de energia.
Dunkelman, ele próprio progressista, insiste que a esquerda precisa se engajar em autocrítica. Embora os esforços conservadores para sabotar o governo sejam reais, os progressistas criaram um sistema que prioriza processos perfeitos e universalmente consensuais em vez de resultados concretos. O caminho adiante, sugere ele, não é um retorno ao autoritarismo ao estilo de Moses, mas a formulação de um novo equilíbrio: criar sistemas em que todos tenham voz, mas nenhuma entidade isolada tenha poder de veto, e em que servidores públicos sejam dotados da discricionariedade necessária para fazer concessões difíceis em nome do interesse público. Reconstruir a confiança, argumenta ele, começará não com grandes promessas, mas com um governo que demonstre fazer bem pequenas coisas, provando que pode ser um instrumento competente de solução coletiva de problemas.
Percepções Surpreendentes
- A extrema ineficiência de programas bem financiados: Apesar de um investimento de US$ 7,5 bilhões da Lei Bipartidária de Infraestrutura em 2021 para construir uma rede nacional de carregadores para veículos elétricos, apenas cerca de 58 carregadores foram inaugurados nos três anos seguintes, ilustrando como um labirinto processual pode sufocar completamente até mesmo iniciativas populares e bem financiadas.
- Os progressistas como arquitetos acidentais do impasse: As próprias reformas defendidas pelos progressistas nas décadas de 1960 e 1970 para conter o poder autoritário — avaliações ambientais, exigências de participação comunitária, ampliação do direito de litigar — evoluíram para se tornar o principal maquinário de obstrução que agora impede metas progressistas como energia verde e moradia acessível.
- A transformação de uma análise simples em arma: A Lei Nacional de Política Ambiental (NEPA), aprovada em 1970, foi inicialmente concebida como uma exigência modesta para que engenheiros considerassem alternativas. Por meio de litígios e interpretações judiciais, ela se transformou em um processo no qual os relatórios de impacto chegam a milhares de páginas, principalmente como medida defensiva contra ações judiciais, e não como uma ferramenta ambiental genuína.
- O pêndulo da confiança institucional: No início da década de 1960, cerca de 80% dos americanos confiavam que o governo federal faria o que é certo. Em 2022, esse número havia despencado para cerca de 20%, um declínio que evidencia a profunda crise de legitimidade que torna a ação coletiva tão difícil.
Conclusões Práticas
- Projetar com base em “voz, não veto”: Ao defender novos projetos ou reformas, pressione por processos que incorporem o retorno da comunidade e análises rigorosas, mas que estabeleçam pontos claros de decisão após os quais objeções não possam atrasar indefinidamente a construção. O objetivo é ouvir todas as preocupações sem conceder a nenhum grupo isolado o poder de paralisar permanentemente um projeto considerado de interesse público mais amplo.
- Simplificar e estabelecer prazo de validade para exigências processuais: Apoie reformas em leis como a NEPA que estabeleçam limites razoáveis de páginas para relatórios de impacto ambiental e imponham prazos rígidos para a conclusão das análises. Considere cláusulas de caducidade para determinadas camadas de aprovação uma vez que critérios amplos sejam atendidos.
- Dar mais discricionariedade aos servidores públicos: Defenda reformas que permitam a funcionários públicos de carreira e gestores de projeto maior autoridade para ponderar concessões e tomar decisões, afastando-os de uma mentalidade puramente avessa ao risco e voltada a marcar requisitos formais, em direção a uma postura de solução de problemas com responsabilização. Isso inclui reexaminar o emaranhado de regras que torna o serviço público um exercício frustrante de processo, em vez de resultados.
- Começar com vitórias demonstrativas em pequena escala: Para reconstruir a confiança pública, priorize fazer com que o governo desempenhe suas funções básicas de forma eficiente e visível — tapar buracos nas ruas, processar licenças rapidamente, manter instalações públicas limpas e seguras. O sucesso em áreas pequenas e tangíveis pode gerar o capital político necessário para projetos maiores.
Why is it so hard for America to build things?
Bridges take years to construct. Housing costs are soaring. Transit systems are crumbling. And we’re struggling to update our infrastructure to prepare for the climate crisis. Even when there’s broad agreement that something needs to be done, collective action feels impossible. Why is that?
Today’s guest is Marc Dunkelman, author of Why Nothing Works, a book about the modern American experience of watching government fail. He argues that by giving too many people the power to say “no,” we’ve stymied our collective progress.
Marc and Sean discuss an inherent tension in American politics: the need for effective, centralized power and a deep fear of its abuse. They trace how that tension has played out across American history, from the clashes between Jefferson and Hamilton, through the New Deal’s Tennessee Valley Authority, to the backlash against figures like Robert Moses. Marc argues that our current system — born out of a reaction to too much top-down authority during the late 20th century — has produced paralysis, dysfunction, and a deep distrust of government.
Host: Sean Illing (@SeanIlling)
Guest: Guest: Marc Dunkelman (@MarcDunkelman), author of Why Nothing Works: Who Killed Progress — and How to Bring It Back.
We would love to hear from you. To tell us what you thought of this episode, email us at thegrayarea@vox.com or leave us a voicemail at 1-800-214-5749. Your comments and questions help us make a better show.
And you can watch new episodes of The Gray Area on YouTube.Listen to The Gray Area ad-free by becoming a Vox Member: vox.com/members
This episode was supported by a grant from Arnold Ventures. Vox had full discretion over the content of this reporting.
Learn more about your ad choices. Visit podcastchoices.com/adchoices

Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.