Summary & Insights
The United States is, right now, losing control of a conflict with Iran, and the precision bombs meant to solve the problem have instead created a trap from which there is no clean escape. This is the stark assessment from Professor Robert Pape, a military strategist who has spent decades advising the White House and running war simulations. The core failure, he argues, is that while America’s high-tech bombs can destroy buildings with near-perfect accuracy, they completely miss the political reality that such attacks galvanize the enemy, disperse the very threats they aim to contain, and set in motion an escalatory cycle that is incredibly difficult to stop. The immediate objective—securing Iran’s enriched uranium—has failed spectacularly; the material for an estimated 16 nuclear bombs is now unaccounted for, scattered across a country the size of the United States.
Pape outlines a grim three-stage escalation trap. Stage one was the initial bombing of nuclear facilities like Fordow and Natanz, a tactical success that nonetheless prompted Iran to lash back with missile attacks on Israel. Stage two, triggered by the assassination of Iran’s supreme leader, saw the conflict “go horizontal.” Iran shifted to using precision drones to attack economic targets in neighboring Gulf states like the UAE and Saudi Arabia, aiming to fracture the U.S.-led coalition by terrifying tourists and investors, putting immense pressure on regional allies to expel American bases. This move has already begun to reshape the geopolitics and economies of the Middle East.
We are now perched on the brink of stage three, which Pape assigns a 75% probability. This involves the U.S. deploying limited ground forces—like the 82nd Airborne—in a desperate, months-long search for the missing nuclear material. Such a deployment would fundamentally change the game, inviting a global wave of retaliatory terrorism from a now more aggressive Iranian regime, led by the slain leader’s more hawkish son. The path to this point was paved by a critical miscalculation: removing the previous supreme leader, who had issued religious edicts against nuclear weapons, eliminated a key guardrail and incentivized his successors to pursue a bomb as their only guarantee of survival against a seemingly relentless America.
Beyond the immediate crisis, Pape sees this conflict as a catastrophic distraction accelerating America’s decline as a global superpower. While the U.S. gets bogged down in another potential forever war, China is methodically advancing in critical technologies like AI and robotics, content to watch its rival bleed resources and diplomatic capital. The real long-term danger, however, may be domestic. Pape warns that the normalization of political violence within the United States—from riots to assassinations to militarized immigration enforcement—poses an even greater threat to the nation’s future than any foreign adversary.
Surprising Insights
- Assassinations can backfire disastrously: Killing Iran’s supreme leader removed a figure who had formally prohibited nuclear weapons and replaced him with his more aggressive son, effectively incentivizing the regime to pursue a bomb for regime survival.
- The real target was never destroyed: Despite perfectly executed bunker-buster bombs destroying nuclear facilities, the enriched uranium itself was likely moved out beforehand in truck convoys; the U.S. achieved a tactical victory but a strategic failure, as it now has no idea where the material is.
- Precision drones are breaking coalitions, not just infrastructure: Iran’s stage two strategy isn’t about inflicting mass casualties but using drone attacks on hotels and airports to cripple tourism-dependent Gulf economies, thereby pressuring those U.S. allies to withdraw their support and expel American bases.
- The U.S. may be handing primacy to China: The conflict drains U.S. military stockpiles (like standoff precision missiles needed for Taiwan defense) and diplomatic focus, while China calmly continues its technological and economic ascent, viewing a U.S. quagmire in the Middle East as a strategic gift.
Practical Takeaways
- Understand the “escalation trap” in military strategy: Tactical success (destroying a target) does not equal strategic victory if it alters political dynamics to your disadvantage. Before supporting military action, ask what the political endgame is and how the enemy’s motivations will change.
- Value freezing a problem over seeking 100% security: As with the Iran nuclear deal, a solution that freezes a threat for 20 years is vastly preferable to aggressive actions that guarantee immediate escalation and long-term entanglements.
- Recognize the power of resilience in modern conflicts: Modern regimes and organizations are often adaptive matrices, not brittle hierarchies. Removing a leader often just reshuffles the structure, promoting harder-line elements rather than causing collapse.
- Factor in global cascading effects: A localized conflict can swiftly impact daily life through oil prices, inflation, and supply chain disruptions, turning distant geopolitical events into immediate economic concerns.
Khẳng định rằng Iran đang trên con đường trở thành trung tâm quyền lực thứ tư của thế giới, bên cạnh Mỹ, Trung Quốc và Nga, là một viễn cảnh rùng rợn về một trật tự toàn cầu mới đang hình thành từ đống đổ nát của một chiến dịch ném bom thất bại. Nhận định này đến từ Giáo sư Robert Pape, một chiến lược gia quân sự đã dành hơn hai thập kỷ mô phỏng một cuộc xung đột Mỹ-Iran và những dự đoán của ông trùng khớp một cách đáng lo ngại với các sự kiện gần đây. Ông lập luận rằng bất chấp sức mạnh không quân áp đảo của Mỹ, chiến lược ném bom đã phản tác dụng; nó không phá hủy được kho dự trữ uranium được chôn sâu hay kho vũ khí máy bay không người lái và tên lửa của Iran, mà ngược lại còn đoàn kết nhân dân và chế độ Iran chống lại mối đe dọa sinh tồn. Hơn nữa, việc Iran kiểm soát Eo biển Hormuz mang lại cho nước này đòn bẩy địa chính trị to lớn, cho phép họ làm rạn nứt các liên minh và buộc các quốc gia phụ thuộc năng lượng như Ấn Độ và Nhật Bản phải xem xét lại liên minh với Mỹ.
Pape phác thảo một “bẫy leo thang” ảm đạm với bốn giai đoạn, ba giai đoạn đầu đã diễn ra: đợt không kích ban đầu của Mỹ/Israel, cuộc trả đũa của Iran bằng cách chiếm giữ Eo biển Hormuz, và bước tiến tới lựa chọn một cuộc chiến tranh trên bộ. Thế giới hiện đang ở ngã ba giữa giai đoạn ba – một cuộc xâm lược trên bộ kéo dài và đẫm máu để chiếm các mỏ dầu và uranium – và giai đoạn bốn, nơi Iran củng cố vị thế bá chủ khu vực với khả năng hạt nhân. Ông chỉ trích vai trò của Israel như một “kẻ phá hoại ngoại giao,” liên tục ám sát các nhà đàm phán Iran và phá hoại các thỏa thuận tiềm năng, điều này đã đẩy Mỹ vào thế bí. Trong khi đó, theo phân tích của Pape, tuyên bố diệt chủng và cách ra quyết định hỗn loạn của Tổng thống Trump đã làm suy yếu vị thế toàn cầu của Mỹ, làm tê liệt NATO và thúc đẩy mong muốn sở hữu chất răn đe hạt nhân của Iran.
Cái giá về nhân mạng tạo thành một dòng chảy ngầm đáng suy ngẫm bên cạnh các phân tích chiến lược. Pape chi tiết hóa việc nhắm mục tiêu vào lưới điện của Iran có thể dẫn đến nạn đói và dịch bệnh hàng loạt, làm giảm đáng kể tuổi thọ của hàng triệu người. 92 triệu thường dân Iran, bao gồm cả phong trào dân chủ, hiện bị kẹt giữa một chế độ mà họ có thể phản đối và một mối đe dọa bên ngoài muốn tiêu diệt nền văn minh của họ, đẩy họ về phía sự đoàn kết dân tộc chủ nghĩa. Điều rút ra cuối cùng là một vòng xoáy của các thái cực bất ổn, nơi việc thiếu một giải pháp quân sự khả thi chỉ để lại những lựa chọn tồi tệ: một cuộc chiến tranh trên bộ tàn khốc hoặc một sự dịch chuyển địa chấn trong cán cân quyền lực toàn cầu, trao quyền cho một khối đối địch gồm Iran, Nga và Trung Quốc kiểm soát một phần ba nguồn cung dầu mỏ của thế giới.
Những góc nhìn bất ngờ
- Ném bom làm kẻ thù mạnh lên: Bất chấp việc phá hủy hàng ngàn mục tiêu trên mặt đất, chiến dịch không kích đã không loại bỏ được uranium làm giàu bị chôn giấu hoặc vũ khí then chốt của Iran. Về mặt chính trị, nó đoàn kết người dân đứng sau chế độ và thúc đẩy họ vượt qua thiệt hại, cuối cùng làm tăng sức mạnh của Iran.
- Chỉ huy phân tán nhưng hiệu quả: Trái ngược với tuyên bố của Mỹ về sự hỗn loạn và lãnh đạo phân mảnh ở Iran, Pape lập luận rằng chế độ này được phân cấp chiến lược để tồn tại. Lãnh tụ Tối cao đặt ra định hướng chiến lược rõ ràng, và các mệnh lệnh được ủy quyền trước cho phép hệ thống vận hành gắn kết ngay cả khi bị tấn công.
- Thương vong có thể làm sâu sắc thêm cam kết, không làm suy yếu: Pape thách thức giả định rằng cái chết của quân nhân Mỹ trong một cuộc chiến trên bộ sẽ dẫn đến yêu cầu rút quân của công chúng. Về mặt lịch sử, những thương vong như vậy có thể tạo ra một phe phái lên tiếng, khăng khăng “hoàn thành công việc” để những người ngã xuống không chết vô ích, có khả năng kéo dài xung đột.
- Israel với vai trò kẻ phá hoại, không phải đồng minh: Israel không được trình bày như một đối tác tình báo mà là “kẻ phá hoại ngoại giao”, các cuộc tấn công độc lập của họ liên tục giết chết các nhà đàm phán Iran mà Mỹ đang tiếp xúc, do đó phá hoại các lối thoát tiềm năng và leo thang xung đột.
Những bài học thực tiễn
- Theo dõi triển khai quân, không phải tuyên bố: Để đánh giá rủi ro thực sự của một cuộc chiến trên bộ, hãy bỏ qua những lời lẽ bất ổn từ các nhà lãnh đạo và thay vào đó theo dõi sự di chuyển của lực lượng quân sự – cụ thể là xem các tàu sân bay, Thủy quân Lục chiến và phi đội có đang được rút khỏi khu vực hay đang tập hợp cho một cuộc tấn công.
- Hiểu mối liên hệ Năng lượng – Kinh tế: Nhận thức rằng các cú sốc giá dầu từ một cuộc xung đột ở Vịnh Ba Tư trực tiếp tác động đến lạm phát toàn cầu, lãi suất và ngân sách chính phủ, ảnh hưởng đến mọi thứ từ giá xăng đến dịch vụ xã hội, biến đây thành vấn đề túi tiền chứ không chỉ là chính sách đối ngoại.
- Ủng hộ xu hướng trung dung trong lựa chọn chính trị: Pape kết luận rằng việc chuyển đổi giữa các thái cực chính trị dẫn đến những dao động chính sách thảm khốc. Ông khuyên cử tri nên chủ động ủng hộ các ứng cử viên theo đường lối trung dung, ngay cả từ đảng đối lập, để phá vỡ vòng xoáy leo thang bất ổn trong chính sách đối nội và đối ngoại.
- Đánh giá “thỏa thuận” qua lăng kính quyền lực: Bất kỳ giải pháp ngoại giao tiềm năng nào cũng phải tính đến sức mạnh mới có của Iran. Một thỏa thuận khả thi có thể sẽ đòi hỏi những nhượng bộ có thể kiểm chứng từ tất cả các bên, bao gồm việc Mỹ thực thi chưa từng có việc kiềm chế quân sự đối với Israel và các cuộc thanh sát hạt nhân song phương, chứ không chỉ là những yêu cầu đơn phương với Iran.
伊朗正與美國、中國和俄羅斯並列成為世界第四大權力中心的論斷,描繪了一幅令人不寒而慄的新全球秩序圖景——它從一場失敗的轟炸行動廢墟中崛起。這一觀點來自軍事戰略家羅伯特·佩普教授,他花費二十餘年模擬美伊衝突,其預測與近期局勢發展驚人吻合。他指出,儘管美國擁有壓倒性空中優勢,戰略轟炸卻產生了反效果:既未能摧毀伊朗深埋地下的濃縮鈾儲備及無人機導彈武器庫,反而促使伊朗民眾與政權因生存威脅團結一致。更關鍵的是,伊朗對荷姆茲海峽的控制賦予其巨大地緣政治槓桿,足以瓦解國際聯盟,迫使印度、日本等能源依賴國重新審視與美國的結盟關係。
佩普勾勒出一個嚴峻的「升級陷阱」四階段模型,其中前三階段已成現實:美以發動初始轟炸、伊朗奪控荷姆茲海峽實施報復、戰事轉向地面戰爭選項。世界正處於第三階段(為奪取油田與鈾資源的持久血腥地面戰)與第四階段(伊朗鞏固其擁核區域霸主地位)的分岔口。他批判以色列扮演「外交破壞者」角色,多次暗殺伊朗談判代表並破壞潛在協議,將美國逼入死角。同時,佩普分析指出,川普總統的滅絕性言論與混亂決策削弱了美國全球地位、癱瘓北約,並加速了伊朗獲取核威懾力的進程。
戰略分析背後流淌著令人警醒的人道代價暗流。佩普詳述針對伊朗電網的打擊如何可能引發大規模饑荒與疫情,使數百萬人預期壽命驟降。九千二百萬伊朗平民——包括親民主運動者——被迫夾在可能反對的政權與試圖摧毀其文明的外部威脅之間,從而轉向民族主義凝聚。最終呈現的是極端動盪的惡性循環:可行軍事方案的缺失只留下兩種噩夢選項——毀滅性的地面戰爭,或是伊朗、俄羅斯、中國形成敵對聯盟掌控全球三分之一石油供應的權力地震。
顛覆性洞見
- 轟炸強化敵方實力:儘管摧毀數千地上目標,空襲未能消除伊朗地下濃縮鈾與關鍵武器系統。政治層面,轟炸促使民眾與政權團結,激發修復損傷的決心,最終反而增強伊朗實力。
- 去中心化的高效指揮體系:反駁美方所謂「伊朗領導層混亂分裂」的論調,佩普指出伊朗政權為生存需求構建戰略性去中心化體系。最高領袖確立清晰戰略方向,預先授權機制保障系統在打擊下仍能協同運作。
- 傷亡可能強化而非削弱戰意:佩普挑戰「美軍地面戰傷亡將引發撤軍呼聲」的假設。歷史表明,此類傷亡可能催生要求「完成使命」的聲浪,以避免同袍白白犧牲,反而可能延長衝突。
- 以色列作為破壞者而非盟友:以色列未被視為情報夥伴,而是「外交破壞者」——其獨立行動多次擊殺美方接觸的伊朗談判代表,破壞潛在和解途徑,導致衝突升級。
現實啟示
- 關注軍事部署而非政治宣言:評估地面戰真實風險時,應忽略領導人激烈言辭,轉而監測軍力動向——特別是航空母艦、海軍陸戰隊及飛行中隊是否正撤離戰區或集結準備進攻。
- 理解能源與經濟的聯動性:波斯灣衝突引發的油價震盪將直接衝擊全球通膨、利率與政府預算,影響從汽油價格到社會服務的方方面面,使之成為關乎民生的經濟議題,而非單純外交政策問題。
- 倡導政治選擇中的中間路線:佩普結論指出,在政治極端間搖擺將導致災難性政策震盪。建議選民有意識支持中間派候選人(包括跨黨派者),以打破國內外政策中動盪升級的惡性循環。
- 以權力視角審視「協議」:任何潛在外交方案須考量伊朗新獲的權力地位。可行協議需各方作出可驗證讓步,包括美國前所未有地約束以色列軍事行動、實施雙邊核核查,而非僅單方面要求伊朗妥協。
Pape describe un sombrío “ciclo de escalada” con cuatro etapas, las tres primeras de las cuales ya se han desarrollado: el bombardeo inicial estadounidense/israelí, la represalia de Irán tomando el control del Estrecho de Ormuz y el avance hacia la opción de una guerra terrestre. El mundo se encuentra ahora en una encrucijada entre la tercera etapa—una invasión terrestre prolongada y sangrienta para apoderarse de campos petroleros y uranio—y la cuarta etapa, donde Irán consolida su estatus como hegemon regional con capacidades nucleares. Critica el papel de Israel como un “obstructor diplomático”, que repetidamente ha asesinado a negociadores iraníes y saboteado posibles acuerdos, lo que ha arrinconado a Estados Unidos. Mientras tanto, la retórica genocida y la toma de decisiones caótica del presidente Trump han, en el análisis de Pape, debilitado la posición global de Estados Unidos, paralizado a la OTAN y acelerado el deseo de Irán de obtener un elemento disuasorio nuclear.
El costo humano forma una corriente de fondo aleccionadora en el análisis estratégico. Pape detalla cómo el ataque a la red eléctrica de Irán podría provocar hambrunas masivas y enfermedades, reduciendo drásticamente la esperanza de vida de millones. Los 92 millones de civiles iraníes, incluido el movimiento prodemocrático, están ahora atrapados entre un régimen al que pueden oponerse y una amenaza externa que busca aniquilar su civilización, empujándolos hacia una solidaridad nacionalista. La conclusión final es un ciclo de extremos desestabilizadores, donde la falta de una solución militar viable deja solo malas opciones: una guerra terrestre devastadora o un cambio sísmico en el poder global que empodere a un bloque adversario integrado por Irán, Rusia y China para controlar un tercio del suministro mundial de petróleo.
### Perspectivas Sorprendentes
* **El bombardeo fortaleció al enemigo:** A pesar de destruir miles de objetivos en superficie, la campaña aérea no logró eliminar el uranio enriquecido enterrado ni el armamento clave de Irán. Políticamente, unificó a la población en torno al régimen y la incentivó a superar los daños, aumentando en última instancia el poder de Irán.
* **Mando descentralizado pero efectivo:** Contrario a las afirmaciones estadounidenses sobre un liderazgo caótico y fragmentado en Irán, Pape argumenta que el régimen está estratégicamente descentralizado para su supervivencia. El Líder Supremo establece una dirección estratégica clara, y las órdenes predelegadas permiten al sistema funcionar de manera cohesionada incluso bajo ataque.
* **Las bajas podrían profundizar el compromiso, no debilitarlo:** Pape cuestiona la suposición de que las muertes militares estadounidenses en una guerra terrestre llevarían a la demanda pública de una retirada. Históricamente, tales bajas pueden crear una facción vocal que insiste en “terminar el trabajo” para que los caídos no hayan muerto en vano, prolongando potencialmente el conflicto.
* **Israel como un obstaculizador, no un aliado:** Israel no se presenta como un socio de inteligencia sino como un “obstructor diplomático”, cuyos ataques independientes han matado repetidamente a negociadores iraníes con los que Estados Unidos estaba tratando, saboteando así posibles salidas y escalando el conflicto.
### Conclusiones Prácticas
* **Seguir despliegues, no declaraciones:** Para evaluar el riesgo real de una guerra terrestre, ignore la retórica volátil de los líderes y controle en su lugar el movimiento de fuerzas militares—específicamente, si los portaaviones, los Marines y los escuadrones se están retirando de la región o se están consolidando para un asalto.
* **Comprender el vínculo energía-economía:** Reconozca que los shocks en los precios del petróleo por un conflicto en el Golfo Pérsico impactan directamente la inflación global, las tasas de interés y los presupuestos gubernamentales, afectando todo desde el precio de la gasolina hasta los servicios sociales, haciendo de esto un asunto económico personal, no solo de política exterior.
* **Abogar por el centrismo en las opciones políticas:** Pape concluye que oscilar entre extremos políticos conduce a cambios catastróficos en las políticas. Aconseja a los votantes apoyar conscientemente a candidatos centristas, incluso del partido opuesto, para romper el ciclo de escalada desestabilizadora en la política interna y exterior.
* **Evaluar el “acuerdo” desde una óptica de poder:** Cualquier solución diplomática potencial debe tener en cuenta el nuevo poder de Irán. Un acuerdo viable probablemente requeriría concesiones verificables de todas las partes, incluyendo una contención militar israelí sin precedentes aplicada por Estados Unidos e inspecciones nucleares mutuas, no solo demandas unilaterales a Irán.
A afirmação de que o Irã está a caminho de se tornar um quarto centro de poder mundial, ao lado de EUA, China e Rússia, é uma visão arrepiante de uma nova ordem global emergindo dos escombros de uma fracassada campanha de bombardeios. Esta análise vem do professor Robert Pape, estrategista militar que passou mais de duas décadas modelando um conflito EUA-Irã e cujas previsões têm-se alinhado de modo perturbador com os eventos recentes. Ele argumenta que, apesar do esmagador poder aéreo americano, o bombardeio estratégico saiu pela culatra: não destruiu os estoques profundamente enterrados de urânio iranianos nem seu arsenal de drones e mísseis, mas unificou a população e o regime iraniano contra uma ameaça existencial. Além disso, o controle do Irã sobre o Estreito de Ormuz confere-lhe uma enorme alavancagem geopolítica, permitindo-lhe fracturar alianças e forçar nações dependentes de energia como a Índia e o Japão a reconsiderarem seu alinhamento com os EUA.
Pape descreve um sombrio “beco sem saída da escalada” com quatro estágios, dos quais os três primeiros já se concretizaram: o bombardeio inicial dos EUA/Israel, a retaliação do Irã ao tomar o Estreito de Ormuz, e o movimento em direção à opção de uma guerra terrestre. O mundo encontra-se agora numa encruzilhada entre o terceiro estágio – uma invasão terrestre prolongada e sangrenta para tomar campos de petróleo e urânio – e o quarto estágio, onde o Irã solidifica seu status como hegemón regional com capacidades nucleares. Ele critica o papel de Israel como “estraga-negociações diplomático”, ao assassinar repetidamente negociadores iranianos e sabotar potenciais acordos, o que colocou os EUA numa posição difícil. Enquanto isso, a retórica genocida e a tomada de decisões caótica do Presidente Trump têm, na análise de Pape, enfraquecido a posição global da América, debilitado a NATO e acelerado o desejo do Irã por um dissuasor nuclear.
O custo humano forma uma corrente subjacente sóbria à análise estratégica. Pape detalha como o ataque à rede elétrica do Irã poderia levar a uma fome e doenças em massa, reduzindo drasticamente a esperança de vida de milhões. Os 92 milhões de civis iranianos, incluindo o movimento pró-democracia, estão agora encurralados entre um regime a que podem se opor e uma ameaça externa que procura aniquilar a sua civilização, empurrando-os para uma solidariedade nacionalista. A conclusão final é um ciclo de extremos desestabilizadores, onde a falta de uma solução militar viável deixa apenas más opções: uma guerra terrestre devastadora ou uma mudança sísmica no poder global que capacite um bloco adversário composto pelo Irã, Rússia e China a controlar um terço do fornecimento mundial de petróleo.
Perspetivas Surpreendentes
- O Bombardeio Fortaleceu o Inimigo: Apesar de ter destruído milhares de alvos na superfície, a campanha aérea não conseguiu eliminar o urânio enriquecido enterrado do Irã ou seu armamento-chave. Politicamente, unificou a população por trás do regime e incentivou-a a superar os danos, aumentando finalmente o poder do Irã.
- Comando Descentralizado mas Eficaz: Ao contrário das alegações americanas de uma liderança caótica e fragmentada no Irã, Pape argumenta que o regime é estrategicamente descentralizado para sobrevivência. O Líder Supremo define uma direção estratégica clara, e ordens pré-delegadas permitem que o sistema funcione de forma coesa mesmo sob ataque.
- Baixas Poderiam Aprofundar o Compromisso, Não Enfraquecê-lo: Pape questiona a suposição de que mortes militares americanas numa guerra terrestre levariam a uma demanda pública pela retirada. Historicamente, tais baixas podem criar uma facção vocal que insiste em “terminar o trabalho” para que os caídos não tenham morrido em vão, potencialmente prolongando o conflito.
- Israel como Estraga-negociações, Não como Aliado: Israel é apresentado não como um parceiro de inteligência, mas como um “estraga-negociações diplomático”, cujos ataques independentes mataram repetidamente negociadores iranianos com quem os EUA estavam envolvidos, sabotando assim potenciais saídas diplomáticas e escalando o conflito.
Lições Práticas
- Acompanhe Desdobramentos, Não Declarações: Para avaliar o risco real de uma guerra terrestre, ignore a retórica volátil dos líderes e, em vez disso, monitore o movimento das forças militares – especificamente, se porta-aviões, fuzileiros navais e esquadrões estão a ser retirados da região ou a consolidar-se para um ataque.
- Compreenda a Ligação Energia-Economia: Reconheça que os choques nos preços do petróleo decorrentes de um conflito no Golfo Pérsico impactam diretamente a inflação global, as taxas de juro e os orçamentos governamentais, afetando tudo, desde o preço da gasolina até os serviços sociais, tornando esta uma questão económica, não apenas de política externa.
- Defenda o Centrismo nas Escolhas Políticas: Pape conclui que oscilar entre extremos políticos leva a mudanças catastróficas de políticas. Ele aconselha os eleitores a apoiar conscientemente candidatos centristas, mesmo do partido oposto, para quebrar o ciclo de escalada desestabilizadora na política interna e externa.
- Avalie o “Acordo” através de uma Lente de Poder: Qualquer solução diplomática potencial deve levar em conta o novo poder do Irã. Um acordo viável provavelmente exigiria concessões verificáveis de todos os lados, incluindo uma contenção militar israelita sem precedentes aplicada pelos EUA e inspeções nucleares mútuas, e não apenas exigências unilaterais ao Irã.
White House war advisor ROBERT PAPE reveals why Trump is trapped in a war with Iran, the risk of a nuclear breakout, the role of China in the conflict, and how the US is losing control of the Middle East.
Robert Pape is a renowned political scientist and director of the Chicago Project on Security and Threats. He has advised every White House since 9/11 on military strategy and is the author of Bombing to Win: Air Power and Coercion in War.
He explains:
▪️The 3 stages of the escalation trap locking the US into war
▪️Why precision smart bombs trick leaders into strategic failure
▪️The hidden reality of Iran’s 400kg enriched uranium stockpile
▪️How killing the Supreme Leader made the Iranian regime more resilient
▪️The pattern that connects Vietnam, Afghanistan, Iraq and Iran
Enjoyed the episode? Share this link and earn points for every referral – redeem them for exclusive prizes: https://doac-perks.com
Follow Robert:
X – https://link.thediaryofaceo.com/CACnkUs
LinkedIn – https://link.thediaryofaceo.com/EhIzCvZ
Substack – https://link.thediaryofaceo.com/AtTbkWq
The Diary Of A CEO:
Join DOAC Circle – https://link.thediaryofaceo.com/EVyBm53
The Diary Of A CEO book – https://link.thediaryofaceo.com/67654nf
The 1% Diary – https://link.thediaryofaceo.com/2mrbk7t
Conversation Cards – https://link.thediaryofaceo.com/Ex8Yc9b
Get email updates – https://link.thediaryofaceo.com/7Az7mkJ
Follow DOAC on Instagram – https://link.thediaryofaceo.com/6KoLc6C
Sponsors:
Stan – Visithttps://coach.stan.store?ref=SB&utm_source=podcast&utm_medium=youtube (https://coach.stan.store/?ref=SB&utm_source=podcast&utm_medium=youtube)
Fiverr – https://fiverr.com/diary and get 10% off your first order when you use code DIARY
Wispr – Get 14 days of Wispr Flow for free at https://wisprflow.ai/steven

Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.